دکتر محمد رزم یار

آکنه یک بیماری التهابی واحدهای مو و غدد چربی پوست است.

این بیماری تنها به چند جوش ساده در دوران نوجوانی محدود نمی‌شود و می‌تواند از کومدون‌های کوچک تا ندول‌ها و کیست‌های عمیق و دردناک متفاوت باشد.

آکنه بیشتر در صورت، سینه، شانه‌ها و پشت ایجاد می‌شود؛ مناطقی که تعداد غدد چربی بیشتر است.

اگر التهاب شدید باشد، احتمال ایجاد لک و اسکار بیشتر می‌شود.

چند عامل در ایجاد آکنه نقش دارند.

افزایش تولید چربی پوست، بسته شدن دهانه فولیکول، تکثیر باکتری Cutibacterium acnes و التهاب از مهم‌ترین مکانیسم‌ها هستند.

هورمون‌های آندروژنی نیز می‌توانند فعالیت غدد چربی را افزایش دهند.

به همین دلیل آکنه در دوران بلوغ شایع است و در برخی زنان نیز با تغییرات هورمونی همراه می‌شود.

زمینه ژنتیکی، بعضی داروها و استفاده از محصولات آرایشی کومدون‌زا نیز ممکن است بیماری را تشدید کنند.

• کومدون‌های سرسیاه و سرسفید، برجستگی‌های قرمز، جوش‌های چرکی و ضایعات عمقی و دردناک از انواع مختلف آکنه هستند.
• شدت آکنه بر اساس نوع و تعداد ضایعات متفاوت است.
• آکنه شدید یا طولانی می‌تواند اسکار فرورفته یا برجسته ایجاد کند.
• لک‌های قرمز یا قهوه‌ای پس از جوش نیز ممکن است مدت‌ها باقی بمانند، اما با اسکار واقعی تفاوت دارند.

• درمان بر اساس شدت و نوع ضایعات انتخاب می‌شود.
• رتینوئیدهای موضعی، بنزوئیل پراکسید و بعضی داروهای موضعی ضدباکتری یا ضدالتهاب از درمان‌های رایج هستند.
• در آکنه متوسط یا شدید ممکن است آنتی‌بیوتیک خوراکی یا درمان‌های هورمونی در بیماران مناسب مطرح شوند.
• برای آکنه شدید، اسکاردهنده یا مقاوم، ایزوترتینوئین می‌تواند یکی از گزینه‌های مهم باشد.
• انتخاب درمان باید بر اساس شرایط فرد انجام شود و در صورت استفاده از بعضی داروها، به‌ویژه ایزوترتینوئین، ملاحظات مربوط به بارداری و عوارض دارو اهمیت دارند.

• جوش‌های عمیق و دردناک، ایجاد اسکار، آکنه مقاوم به درمان‌های معمول یا تأثیر قابل‌توجه بیماری بر اعتمادبه‌نفس و زندگی روزمره از دلایل مراجعه هستند.
• در زنان، شروع آکنه شدید همراه با بی‌نظمی قاعدگی یا افزایش موهای زائد ممکن است نیاز به بررسی زمینه هورمونی داشته باشد.

• شست‌وشوی ملایم پوست و استفاده از محصولات غیرکومدون‌زا اهمیت دارد.
• فشار دادن و دستکاری مداوم جوش‌ها می‌تواند التهاب و احتمال باقی ماندن اسکار را افزایش دهد.
• شست‌وشوی زیاد و استفاده از مواد بسیار قوی معمولاً آکنه را درمان نمی‌کند و ممکن است سد پوستی را تحریک کند.

اسکار آکنه نتیجه آسیب عمیق‌تر به ساختار پوست در جریان التهاب است.

در زمان ترمیم، اگر کلاژن کمتر یا بیشتر از میزان مورد نیاز تولید شود، اسکار فرورفته یا برجسته ایجاد می‌شود.

لک پس از جوش با اسکار تفاوت دارد. لک تنها تغییر رنگ است، در حالی که در اسکار ساختار سطح پوست نیز تغییر می‌کند.

آکنه‌های عمیق، ندولی و کیستیک بیشترین احتمال ایجاد اسکار را دارند.

شدت و طول مدت التهاب و دستکاری ضایعات نیز می‌توانند احتمال ایجاد اسکار را افزایش دهند.

اسکارهای فرورفته می‌توانند به انواع Ice Pick، Boxcar و Rolling تقسیم شوند.

هر نوع اسکار شکل و عمق متفاوتی دارد.

در برخی افراد نیز اسکار برجسته یا کلوئید ایجاد می‌شود.

• درمان به نوع اسکار بستگی دارد.
• میکرونیدلینگ، لیزر، سابسیژن، پیلینگ و بعضی تکنیک‌های دیگر ممکن است به‌تنهایی یا به‌صورت ترکیبی استفاده شوند.
• برای مثال اسکار Rolling ممکن است از سابسیژن سود ببرد، در حالی که درمان اسکارهای بسیار عمیق و باریک ممکن است متفاوت باشد.
• در بسیاری از بیماران یک روش واحد برای همه اسکارها کافی نیست.

• اگر آکنه هنوز فعال است، معمولاً ابتدا کنترل جوش‌ها اهمیت دارد.
• بعد از کنترل بیماری می‌توان نوع اسکار و روش مناسب درمان را ارزیابی کرد.

• درمان مناسب آکنه متوسط و شدید در مراحل اولیه یکی از مهم‌ترین راه‌هاست.
• کندن یا فشار دادن جوش‌ها نیز بهتر است انجام نشود.

اگزما اصطلاحی برای گروهی از بیماری‌های التهابی پوست است که با خارش، خشکی و التهاب همراه هستند.

درماتیت آتوپیک یکی از شایع‌ترین انواع اگزماست و اغلب از کودکی شروع می‌شود، اما در بزرگسالان نیز دیده می‌شود.

بیماری معمولاً دوره‌ای است و ممکن است در بعضی زمان‌ها تشدید و سپس بهتر شود.

اختلال در سد محافظتی پوست باعث می‌شود آب بیشتری از پوست خارج شود و عوامل تحریک‌کننده راحت‌تر وارد پوست شوند.

ژنتیک و عملکرد سیستم ایمنی نیز نقش دارند.

صابون، شوینده‌ها، هوای خشک، تعریق و بعضی مواد حساسیت‌زا می‌توانند علائم را تشدید کنند.

• خارش یکی از اصلی‌ترین علائم است.
• خشکی، قرمزی، پوسته‌ریزی و در موارد شدید ترک یا ترشح پوست نیز ممکن است ایجاد شوند.
• خاراندن مداوم می‌تواند پوست را ضخیم‌تر کند.
• اگر پوست دچار عفونت ثانویه شود، درد، ترشح یا دلمه ممکن است بیشتر شوند.

• مرطوب‌کننده‌ها بخش مهمی از درمان هستند.
• در دوره‌های تشدید ممکن است داروهای موضعی ضدالتهاب مانند کورتیکواستروئیدها یا سایر داروهای تنظیم‌کننده ایمنی استفاده شوند.
• در بیماری شدیدتر، فوتوتراپی یا درمان‌های سیستمیک ممکن است مطرح شوند.
• نوع و قدرت داروی موضعی باید متناسب با محل استفاده انتخاب شود؛ زیرا پوست صورت با پوست کف دست یا پا تفاوت دارد.

خارش شدید، اختلال خواب، درگیری گسترده، عفونت مکرر یا پاسخ ندادن به درمان‌های ساده از دلایل مراجعه هستند.

• مرطوب نگه داشتن منظم پوست، کاهش تماس با شوینده‌های قوی و پرهیز از حمام بسیار داغ می‌تواند کمک‌کننده باشد.
• شناخت عوامل محرک شخصی نیز اهمیت دارد.

پسوریازیس یک بیماری التهابی مزمن است که در آن فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی باعث افزایش سرعت نوسازی سلول‌های پوست می‌شود.

در نتیجه پلاک‌های قرمز و پوسته‌دار ایجاد می‌شوند.

این بیماری مسری نیست.

پسوریازیس علاوه بر پوست می‌تواند ناخن‌ها و مفاصل را نیز درگیر کند.

زمینه ژنتیکی و اختلال سیستم ایمنی نقش اصلی دارند.

بعضی عفونت‌ها، استرس، آسیب پوست و برخی داروها ممکن است حملات بیماری را تحریک کنند.

اضافه‌وزن و سیگار نیز در برخی بیماران با شدت بیشتر بیماری همراه هستند.

• پلاک‌های قرمز با پوسته‌های سفید یا نقره‌ای از علائم شناخته‌شده هستند.
• آرنج، زانو، پوست سر و کمر از محل‌های شایع‌اند.
• درگیری ناخن ممکن است باعث فرورفتگی سطح ناخن، ضخیم شدن یا جدا شدن آن شود.
• درد، خشکی یا سفتی مفصل می‌تواند احتمال آرتریت پسوریاتیک را مطرح کند.

• در موارد محدود، داروهای موضعی ممکن است کافی باشند.
• کورتیکواستروئیدهای موضعی، ترکیبات مشابه ویتامین D و سایر داروهای موضعی بسته به محل بیماری استفاده می‌شوند.
• فوتوتراپی یکی از گزینه‌ها در بیماری گسترده‌تر است.
• در موارد متوسط تا شدید ممکن است درمان‌های سیستمیک یا داروهای بیولوژیک استفاده شوند.
• انتخاب درمان به شدت بیماری، محل ضایعات، بیماری‌های همراه و تأثیر بیماری بر کیفیت زندگی بستگی دارد.

درگیری گسترده پوست، ضایعات ناحیه صورت یا تناسلی، درگیری ناخن یا وجود علائم مفصلی نیاز به ارزیابی دارند.

• استفاده منظم از درمان، حفظ رطوبت پوست و کنترل عوامل محرک فردی اهمیت دارند.
• داروها نباید بدون مشورت ناگهانی قطع شوند، به‌خصوص بعضی کورتیکواستروئیدهای سیستمیک.

ویتیلیگو یک بیماری است که در آن سلول‌های تولیدکننده رنگ پوست یا ملانوسیت‌ها از بین می‌روند یا عملکردشان کاهش پیدا می‌کند.

در نتیجه لکه‌های سفید مشخص روی پوست ظاهر می‌شوند.

این بیماری مسری نیست و تماس با فرد مبتلا باعث انتقال نمی‌شود.

مکانیسم خودایمنی یکی از مهم‌ترین عوامل است.

سیستم ایمنی به اشتباه سلول‌های تولیدکننده رنگدانه را هدف قرار می‌دهد.

زمینه ژنتیکی نیز نقش دارد و بعضی بیماری‌های خودایمنی در افراد مبتلا بیشتر دیده می‌شوند.

• لکه‌های سفید با مرز نسبتاً مشخص روی پوست دیده می‌شوند.
• صورت، دست‌ها، اطراف چشم و دهان و نواحی تناسلی از محل‌های شایع هستند.
• گاهی موهای داخل لکه نیز سفید می‌شوند.
• بیماری در بعضی افراد محدود باقی می‌ماند و در برخی دیگر گسترش پیدا می‌کند.

• هدف درمان می‌تواند توقف پیشرفت و بازگرداندن بخشی از رنگ پوست باشد.
• داروهای موضعی، فوتوتراپی و بعضی داروهای جدیدتر ممکن است بر اساس وسعت و محل بیماری استفاده شوند.
• پاسخ درمان در نواحی صورت معمولاً بهتر از انتهای دست و پا است.
• در بیماری پایدار و منتخب، روش‌های جراحی انتقال رنگدانه نیز ممکن است مطرح شوند.

ایجاد لکه سفید جدید بهتر است ابتدا تشخیص داده شود؛ زیرا قارچ، تغییر رنگ پس از التهاب و بیماری‌های دیگر ممکن است ظاهر مشابه داشته باشند.

• روش قطعی برای جلوگیری وجود ندارد، اما در بیماری فعال ممکن است درمان به کاهش ایجاد لکه‌های جدید کمک کند.
• محافظت از آفتاب نیز اختلاف رنگ بین پوست طبیعی و ضایعه را کمتر می‌کند و از آفتاب‌سوختگی مناطق سفید جلوگیری می‌کند.

کهیر با برجستگی‌های موقت و خارش‌دار پوست مشخص می‌شود.

هر ضایعه معمولاً طی مدت کوتاهی ناپدید می‌شود و ممکن است در محل دیگری ظاهر شود.

اگر علائم کمتر از شش هفته ادامه داشته باشند کهیر حاد و اگر طولانی‌تر باشند کهیر مزمن نامیده می‌شود.

آزاد شدن هیستامین و سایر مواد از سلول‌های خاص پوست باعث تورم و قرمزی می‌شود.

عفونت، دارو و بعضی مواد غذایی می‌توانند کهیر حاد ایجاد کنند.

در کهیر مزمن معمولاً پیدا کردن یک آلرژی غذایی مشخص امکان‌پذیر نیست و گاهی زمینه خودایمنی نقش دارد.

• برجستگی‌های قرمز یا هم‌رنگ پوست همراه با خارش شایع هستند.
• ضایعات ممکن است در اندازه‌های مختلف ایجاد شوند و به یکدیگر بپیوندند.
• تورم عمیق‌تر لب، پلک یا سایر نواحی با عنوان آنژیوادم شناخته می‌شود.

• آنتی‌هیستامین‌های نسل جدید پایه اصلی درمان بسیاری از بیماران هستند.
• در کهیر مزمن مقاوم، دوز یا نوع دارو ممکن است تغییر کند و در موارد خاص درمان‌های تخصصی‌تر مطرح می‌شوند.
• مصرف طولانی‌مدت کورتون سیستمیک معمولاً درمان مناسب کهیر مزمن نیست.

• کهیر مکرر یا طولانی‌تر از چند هفته بهتر است ارزیابی شود.
• تورم زبان و گلو، خس‌خس یا مشکل تنفس یک وضعیت اورژانسی است.

• اگر یک محرک مشخص اثبات شود باید از آن پرهیز کرد.
• حذف گسترده غذاها بدون شواهد مشخص معمولاً ضرورتی ندارد.

قارچ‌ها می‌توانند پوست، مو و ناخن را درگیر کنند.

تینیا یا درماتوفیتوز یکی از انواع شایع است.

محل درگیری ممکن است بدن، کشاله ران، پا، پوست سر یا ناخن باشد.

قارچ می‌تواند از طریق تماس مستقیم با فرد یا حیوان آلوده یا بعضی سطوح منتقل شود.

رطوبت و تعریق محیط مناسبی برای رشد برخی قارچ‌ها ایجاد می‌کنند.

دیابت و ضعف سیستم ایمنی نیز ممکن است بعضی عفونت‌ها را شدیدتر کنند.

• ضایعه حلقوی و پوسته‌دار، خارش و قرمزی از تظاهرات رایج هستند.
• درگیری پوست سر ممکن است باعث شکستگی مو یا ریزش مو شود.
• در قارچ ناخن، ضخیم شدن، خرد شدن یا تغییر رنگ ناخن ممکن است دیده شود.

• ضایعات محدود پوست معمولاً با داروی ضدقارچ موضعی درمان می‌شوند.
• عفونت پوست سر، ناخن یا درگیری گسترده ممکن است به داروی خوراکی نیاز داشته باشد.
• نوع قارچ و شرایط بیمار در انتخاب درمان اهمیت دارند.
• مصرف کرم‌های ترکیبی حاوی کورتون بدون تشخیص ممکن است ظاهر قارچ را تغییر دهد و بیماری را گسترده‌تر کند.

عفونت گسترده، مقاوم، عودکننده، درگیری پوست سر یا ناخن و بیماری در افراد دچار ضعف سیستم ایمنی بهتر است بررسی شوند.

خشک نگه داشتن پوست، استفاده نکردن مشترک از حوله و وسایل شخصی و درمان حیوان آلوده در صورت وجود اهمیت دارند.

سالک یک بیماری انگلی پوست است که توسط گونه‌های مختلف لیشمانیا ایجاد می‌شود و از طریق گزش پشه خاکی آلوده منتقل می‌شود.

این بیماری در برخی مناطق خاورمیانه و ایران دیده می‌شود.

ضایعات معمولاً روی قسمت‌های باز بدن مانند صورت و دست‌ها ایجاد می‌شوند.

پشه خاکی هنگام خون‌خواری انگل را وارد پوست می‌کند.

انگل وارد سلول‌های سیستم ایمنی پوست می‌شود و باعث ایجاد التهاب و ضایعه می‌شود.

نوع انگل، پاسخ سیستم ایمنی فرد و محل ضایعه می‌توانند ظاهر و روند بیماری را تغییر دهند.

• بیماری ممکن است ابتدا به صورت یک برجستگی کوچک ظاهر شود.
• ضایعه به‌تدریج بزرگ‌تر شده و ممکن است تبدیل به زخم با حاشیه برجسته شود.
• زخم سالک معمولاً درد زیادی ندارد، مگر اینکه عفونت ثانویه ایجاد شده باشد.
• بعضی بیماران یک ضایعه و برخی چند ضایعه دارند.
• بعد از بهبود ممکن است اسکار باقی بماند.

• همه موارد دقیقاً یک درمان واحد ندارند.
• نوع و تعداد ضایعات، محل آن‌ها، اندازه، گونه انگل و شرایط بیمار در تصمیم درمانی اهمیت دارند.
• در بعضی موارد درمان موضعی و در برخی موارد درمان سیستمیک مطرح می‌شود.
• تشخیص درست پیش از شروع درمان اهمیت دارد؛ زیرا درمان‌های سالک می‌توانند عارضه داشته باشند.

• زخم پوستی طولانی‌مدت که بهبود پیدا نمی‌کند، به‌خصوص در فردی که در منطقه اندمیک زندگی کرده یا سفر داشته است، باید بررسی شود.
• ضایعات روی صورت، گوش یا نزدیک مفصل اهمیت بیشتری دارند.

• کاهش تماس با پشه خاکی یکی از اقدامات اصلی است.
• پوشاندن پوست در مناطق پرخطر، استفاده از مواد دافع حشرات و کنترل محیطی ناقلان می‌توانند خطر را کاهش دهند.

زگیل یک ضایعه خوش‌خیم است که بیشتر در اثر عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی ایجاد می‌شود.

انواع مختلف ویروس می‌توانند زگیل‌های متفاوتی ایجاد کنند.

دست و پا از محل‌های شایع زگیل معمولی هستند.

ویروس از طریق تماس با پوست وارد لایه سطحی پوست می‌شود.

وجود خراش‌های کوچک می‌تواند انتقال را آسان‌تر کند.

دستکاری زگیل نیز ممکن است باعث انتشار آن به قسمت‌های دیگر بدن شود.

• زگیل معمولی اغلب سطح زبر دارد.
• زگیل کف پا به دلیل فشار وزن ممکن است به سمت داخل رشد کند و هنگام راه رفتن درد ایجاد کند.
• گاهی نقاط سیاه کوچک ناشی از عروق خونی داخل ضایعه دیده می‌شوند.

• بعضی زگیل‌ها بدون درمان از بین می‌روند.
• اسید سالیسیلیک، کرایوتراپی و سایر روش‌های تخریب ضایعه ممکن است استفاده شوند.
• گاهی به چند جلسه درمان نیاز است.

ضایعه دردناک، خونریزی‌دهنده، مقاوم یا ضایعه‌ای که تشخیص آن مشخص نیست بهتر است بررسی شود.

• کندن و بریدن ضایعه توصیه نمی‌شود.
• استفاده مشترک از وسایل تماس مستقیم با ضایعه نیز بهتر است محدود شود.

کراتوز سبورئیک یکی از ضایعات خوش‌خیم پوست است که بیشتر با افزایش سن دیده می‌شود.

این ضایعات ممکن است قهوه‌ای، خاکستری یا تیره و دارای سطح زبر یا مومی باشند.

علت دقیق همه موارد مشخص نیست.

زمینه ژنتیکی و افزایش سن نقش دارند.

• ضایعات ممکن است شبیه برجستگی چسبیده به سطح پوست به نظر برسند.
• اغلب بدون درد هستند اما ممکن است خارش یا تحریک شوند.
• برخی ضایعات رنگ تیره دارند و ممکن است با خال یا ضایعات جدی‌تر اشتباه شوند.

• اگر تشخیص قطعی باشد و ضایعه مشکلی ایجاد نکند، لزوماً نیاز به درمان ندارد.
• کرایوتراپی، کورتاژ یا روش‌های تخریبی ممکن است برای ضایعات آزاردهنده استفاده شوند.

اگر ضایعه سریع تغییر کند، خونریزی داشته باشد یا تشخیص آن مشخص نباشد بهتر است معاینه شود.

روش مشخصی برای جلوگیری کامل از آن وجود ندارد.

خال معمولاً از تجمع سلول‌های تولیدکننده رنگدانه تشکیل می‌شود.

اکثر خال‌ها خوش‌خیم هستند.

برخی از زمان تولد وجود دارند و برخی در طول زندگی ایجاد می‌شوند.

عوامل ژنتیکی و مواجهه با نور خورشید می‌توانند در تعداد خال‌ها نقش داشته باشند.

• عدم تقارن، حاشیه نامنظم، تغییر رنگ، افزایش اندازه یا تغییر مداوم ظاهر باید مورد توجه قرار گیرد.
• ضایعه‌ای که با سایر خال‌های فرد تفاوت واضح دارد نیز بهتر است بررسی شود.

• معاینه بالینی و درموسکوپی از روش‌های اصلی هستند.
• اگر ضایعه مشکوک باشد، ممکن است برداشته شود و برای پاتولوژی ارسال شود.

تغییر سریع، خونریزی خودبه‌خودی یا ایجاد ضایعه جدید و غیرمعمول از دلایل مراجعه هستند.

استفاده از پوشش مناسب، قرار نگرفتن طولانی در آفتاب شدید و ضدآفتاب مناسب اهمیت دارند.

ملاسما نوعی افزایش رنگدانه پوست است که بیشتر به صورت لکه‌های قهوه‌ای یا خاکستری روی صورت دیده می‌شود.

گونه‌ها، پیشانی و بالای لب از محل‌های شایع هستند.

نور خورشید، زمینه ژنتیکی و هورمون‌ها نقش دارند.

بارداری و بعضی داروهای هورمونی می‌توانند بیماری را تشدید کنند.

• لکه‌های نسبتاً متقارن روی صورت ایجاد می‌شوند.
• ضایعات درد یا خارش ندارند اما ممکن است از نظر زیبایی آزاردهنده باشند.

• محافظت از نور خورشید پایه درمان است.
• داروهای روشن‌کننده، ترکیبات موضعی، پیلینگ و بعضی روش‌های دستگاهی ممکن است در شرایط مناسب استفاده شوند.
• ملاسما مستعد عود است و درمان معمولاً نیازمند مراقبت طولانی‌مدت است.

اگر لک جدید یا غیرمعمول است یا با درمان‌های عمومی بهبود پیدا نمی‌کند، بهتر است تشخیص آن تأیید شود.

استفاده منظم از ضدآفتاب و کاهش مواجهه با نور شدید اهمیت زیادی دارد.

روزاسه یک بیماری مزمن پوست صورت است که می‌تواند باعث قرمزی، رگ‌های سطحی و گاهی برجستگی‌های شبیه جوش شود.

علت دقیق مشخص نیست.

اختلال در عروق، سیستم ایمنی و بعضی عوامل میکروبی ممکن است نقش داشته باشند.

گرما، آفتاب، نوشیدنی داغ و بعضی غذاها در برخی افراد علائم را تشدید می‌کنند.

• قرمزی مکرر یا دائمی صورت، رگ‌های قابل مشاهده و ضایعات التهابی ممکن است ایجاد شوند.
• چشم‌ها نیز در بعضی افراد درگیر می‌شوند.

• درمان به نوع بیماری بستگی دارد.
• داروهای موضعی، بعضی آنتی‌بیوتیک‌ها و روش‌های لیزری برای رگ‌ها و قرمزی ممکن است استفاده شوند.

قرمزی مداوم صورت، ضایعات شبیه آکنه که به درمان جوش پاسخ نمی‌دهند یا علائم چشمی بهتر است بررسی شوند.

شناخت محرک‌های شخصی و محافظت از نور خورشید کمک‌کننده است.

ریزش مو یک شکایت شایع است اما علت‌های بسیار متفاوتی دارد.

ریزش ممکن است موضعی یا منتشر، ناگهانی یا تدریجی و همراه یا بدون التهاب پوست سر باشد.

تشخیص نوع ریزش برای انتخاب درمان ضروری است.

زمینه ژنتیکی، اختلال هورمونی، استرس شدید جسمی، بیماری، کمبود آهن، اختلال تیروئید، بیماری خودایمنی و بعضی داروها می‌توانند نقش داشته باشند.

در ریزش آندروژنتیک، حساسیت ژنتیکی فولیکول‌ها به هورمون‌های آندروژنی باعث نازک شدن تدریجی مو می‌شود.

در تلوژن افلوویوم، تعداد زیادی فولیکول هم‌زمان وارد مرحله استراحت می‌شوند.

• کاهش تراکم، نازک شدن تارها، عقب رفتن خط رویش یا بازتر شدن فرق سر ممکن است دیده شوند.
• ریزش منتشر هنگام شست‌وشو و شانه کردن نیز در بعضی بیماری‌ها دیده می‌شود.
• خارش، پوسته‌ریزی یا التهاب پوست سر می‌تواند نشانه یک بیماری پوستی همراه باشد.

• درمان به علت بستگی دارد.
• ماینوکسیدیل در برخی انواع ریزش کاربرد دارد.
• در ریزش آندروژنتیک مردان، داروهای دیگری نیز ممکن است در افراد مناسب استفاده شوند.
• اگر کمبود آهن یا بیماری تیروئید علت باشد، درمان همان مشکل اهمیت دارد.
• مصرف مکمل بدون وجود کمبود مشخص لزوماً باعث رشد مو نمی‌شود.

ریزش ناگهانی، شدید، موضعی، همراه با التهاب یا ریزشی که بیش از چند ماه ادامه دارد بهتر است بررسی شود.

درمان زودهنگام علت و پرهیز از آسیب‌های شیمیایی و حرارتی مکرر به مو اهمیت دارند.

این نوع ریزش شایع‌ترین الگوی کم‌پشتی تدریجی مو در زنان و مردان است.

در مردان اغلب خط رویش عقب می‌رود و قسمت بالای سر کم‌پشت می‌شود.

در زنان معمولاً کاهش تراکم در ناحیه فرق سر دیده می‌شود.

زمینه ژنتیکی و حساسیت فولیکول‌ها به هورمون دی‌هیدروتستوسترون نقش دارند.

فولیکول‌ها به‌تدریج کوچک‌تر می‌شوند و موهای ضخیم جای خود را به موهای نازک‌تر می‌دهند.

• فرایند معمولاً تدریجی است.
• در مردان عقب رفتن شقیقه‌ها و کاهش تراکم فرق سر و در زنان بازتر شدن خط فرق دیده می‌شود.

• ماینوکسیدیل یکی از درمان‌های پرکاربرد است.
• در بعضی مردان داروهای مهارکننده DHT نیز ممکن است استفاده شوند.
• انتخاب درمان در زنان به سن، احتمال بارداری و شرایط هورمونی بستگی دارد.
• در بیمار مناسب، کاشت مو نیز ممکن است گزینه‌ای برای بازسازی مناطق کم‌پشت باشد.

در مراحل اولیه، فولیکول‌های بیشتری برای حفظ شدن وجود دارند؛ بنابراین کاهش تدریجی تراکم بهتر است زودتر بررسی شود.

• درمان منظم می‌تواند در بعضی بیماران سرعت نازک شدن موها را کاهش دهد.
• بسیاری از درمان‌ها تا زمانی اثر دارند که ادامه پیدا کنند.

آلوپسی آره‌آتا یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی فولیکول مو را هدف قرار می‌دهد.

بیماری اغلب به صورت یک یا چند ناحیه گرد بدون مو ظاهر می‌شود.

ممکن است پوست سر، ریش، ابرو یا سایر نقاط بدن درگیر شوند.

زمینه ژنتیکی و اختلال تنظیم سیستم ایمنی نقش دارند.

بیماری مسری نیست و در اثر استفاده مشترک از وسایل منتقل نمی‌شود.

• ناحیه صاف و بدون مو شایع‌ترین علامت است.
• گاهی ناخن‌ها نیز دچار فرورفتگی می‌شوند.
• در بیماری شدیدتر ممکن است تمام موی سر یا بدن از بین برود.

• انتخاب درمان بر اساس سن، وسعت درگیری و مدت بیماری انجام می‌شود.
• در موارد محدود ممکن است کورتیکواستروئید موضعی یا تزریقی استفاده شود.
• در بیماری گسترده، درمان‌های سیستمیک و برخی داروهای جدید تنظیم‌کننده سیستم ایمنی ممکن است مطرح شوند.
• بعضی موارد محدود به‌خصوص در کودکان ممکن است بدون درمان نیز دوباره رشد کنند.

شروع ناگهانی ریزش موضعی یا گسترش سریع آن بهتر است بررسی شود.

• هیچ روش قطعی برای جلوگیری کامل از عود وجود ندارد.
• پیگیری در صورت ایجاد ضایعات جدید اهمیت دارد.

ناخن می‌تواند در اثر عفونت، التهاب، ضربه، بیماری‌های پوستی یا بعضی بیماری‌های عمومی تغییر کند.

ضخیم شدن یا تغییر رنگ ناخن همیشه به معنی قارچ نیست.

بررسی نوع تغییر اهمیت زیادی دارد.

قارچ، پسوریازیس، لیکن پلان، ضربه مکرر و بعضی تومورها می‌توانند ناخن را درگیر کنند.

داروها یا بیماری‌های سیستمیک نیز گاهی ظاهر ناخن را تغییر می‌دهند.

• تغییر رنگ، ضخیم شدن، جدا شدن ناخن، ایجاد فرورفتگی و خطوط جدید ممکن است دیده شوند.
• وجود توده زیر ناخن یا تخریب یک ناخن منفرد نیازمند توجه بیشتر است.

• درمان به تشخیص بستگی دارد.
• قارچ ممکن است به داروی موضعی یا خوراکی نیاز داشته باشد.
• پسوریازیس ناخن درمان متفاوتی دارد.
• ضایعات غیرمعمول زیر ناخن نیز ممکن است نیاز به درموسکوپی یا نمونه‌برداری داشته باشند.

تغییر جدید و پایدار یک ناخن، توده زیر ناخن، درد، خونریزی یا نوار رنگی غیرعادی بهتر است بررسی شود.

خشک نگه داشتن پاها، جلوگیری از ضربه‌های مکرر و استفاده نکردن مشترک از وسایل مانیکور می‌تواند در بعضی مشکلات کمک‌کننده باشد.

لیزر مجموعه‌ای از فناوری‌هاست که طول موج مشخصی از نور را به یک هدف در پوست منتقل می‌کند.

بسته به نوع دستگاه، هدف می‌تواند رنگدانه، عروق، مو یا آب موجود در بافت باشد.

بنابراین همه دستگاه‌های لیزر کاربرد یکسانی ندارند.

نوع دستگاه و تنظیمات بر اساس مشکل، رنگ پوست و ناحیه درمان انتخاب می‌شوند.

برخی لیزرها سطحی و برخی عمیق‌تر عمل می‌کنند.

• برخی لک‌ها، عروق سطحی، اسکارها، موهای زائد و مشکلات مشخص پوست ممکن است با لیزر درمان شوند.
• تشخیص ضایعه قبل از لیزر اهمیت دارد.
• خال یا ضایعه مشکوک نباید صرفاً با هدف زیبایی تخریب شود بدون اینکه احتمال بدخیمی بررسی شده باشد.

لیزر امکان هدف قرار دادن بعضی ساختارهای مشخص پوست را با دقت بیشتر فراهم می‌کند.

• قرمزی، التهاب، تاول، تغییر رنگ و در موارد نادر اسکار ممکن است ایجاد شوند.
• رنگ پوست فرد در انتخاب نوع و تنظیمات دستگاه اهمیت دارد.

پرهیز از آفتاب و رعایت مراقبت‌های توصیه‌شده اهمیت دارند.

لیزر موهای زائد با هدف قرار دادن رنگدانه موجود در فولیکول مو باعث کاهش رشد مو می‌شود.

هدف، کاهش طولانی‌مدت موهاست و حذف کامل و دائمی تمام موها برای همه افراد قابل تضمین نیست.

پالس‌های نور روی ناحیه موردنظر تابانده می‌شوند.

ملانین مو انرژی را جذب می‌کند و گرمای ایجادشده به فولیکول آسیب می‌زند.

از آنجا که تنها موهای مرحله رشد فعال پاسخ مناسبی دارند، چند جلسه لازم است.

• موهای تیره و ضخیم معمولاً پاسخ بهتری دارند.
• موهای سفید، خاکستری یا بسیار روشن رنگدانه کافی برای جذب بسیاری از لیزرها ندارند.

کاهش حجم و ضخامت موها و کاهش موهای زیرپوستی در بعضی افراد از مزایای آن است.

• قرمزی و تورم موقت اطراف فولیکول شایع هستند.
• سوختگی، لک تیره یا روشن نیز ممکن است در صورت انتخاب نامناسب تنظیمات ایجاد شوند.

• برنزه کردن قبل از درمان بهتر است انجام نشود و محافظت از آفتاب اهمیت دارد.
• بین جلسات معمولاً نباید موها با روش‌هایی که ریشه را خارج می‌کنند برداشته شوند.

میکرونیدلینگ روشی است که در آن سوزن‌های بسیار ظریف آسیب‌های کنترل‌شده و کوچک در پوست ایجاد می‌کنند.

این فرایند می‌تواند تولید کلاژن و ترمیم پوست را تحریک کند.

پس از بی‌حسی موضعی، دستگاه روی پوست حرکت می‌کند.

عمق سوزن بر اساس ناحیه و هدف درمان تنظیم می‌شود.

• برخی افراد دارای اسکار آکنه یا ناهمواری بافت پوست می‌توانند کاندید باشند.
• وجود عفونت یا آکنه شدید فعال ممکن است انجام درمان را به تعویق بیندازد.

می‌تواند در بعضی انواع اسکار به بهبود بافت پوست کمک کند.

• قرمزی، تورم و حساسیت موقت شایع هستند.
• عفونت و تغییر رنگ نیز امکان‌پذیر است.

استفاده از ضدآفتاب و پرهیز از محصولات تحریک‌کننده تا زمان بهبود پوست اهمیت دارند.

بوتولینوم توکسین باعث کاهش موقت فعالیت عضلات هدف می‌شود.

در زیبایی بیشتر برای کاهش خطوط حرکتی مانند خط اخم، پیشانی و اطراف چشم استفاده می‌شود.

همچنین در بعضی موارد برای تعریق بیش از حد کاربرد دارد.

مقدار مشخصی از دارو در نقاط انتخاب‌شده عضلات تزریق می‌شود.

محل تزریق بر اساس قدرت عضلات و ساختار صورت انتخاب می‌شود.

افرادی که خطوط آن‌ها بیشتر هنگام حرکت عضلات ایجاد می‌شود ممکن است گزینه مناسبی باشند.

کم‌تهاجمی است و معمولاً نقاهت طولانی ندارد.

کبودی، سردرد، عدم تقارن یا افتادگی موقت پلک و ابرو از عوارض احتمالی هستند.

توصیه‌های پزشک درباره فعالیت و دستکاری محل تزریق باید رعایت شوند.

فیلرها موادی هستند که برای افزایش حجم یا اصلاح بعضی فرورفتگی‌ها و خطوط استفاده می‌شوند.

هیالورونیک اسید یکی از انواع پرکاربرد فیلرهای موقت است.

ماده با سوزن یا کانولا در لایه مشخصی از بافت تزریق می‌شود.

شناخت دقیق آناتومی صورت در این روش اهمیت زیادی دارد.

افرادی که افت حجم یا عدم تقارن مشخصی دارند و انتظار واقع‌بینانه از نتیجه دارند ممکن است کاندید باشند.

نتیجه بسیاری از فیلرها بلافاصله یا طی چند روز قابل مشاهده است.

• تورم، کبودی، عدم تقارن، عفونت و تشکیل ندول ممکن است رخ دهند.
• انسداد عروقی یک عارضه نادر اما جدی است و می‌تواند باعث آسیب پوست یا در موارد بسیار نادر مشکلات بینایی شود.

درد شدید، سفید یا تیره شدن غیرطبیعی پوست و اختلال بینایی باید فوراً بررسی شوند.