دکتر امید شاهپری

آرتروز مفصل ران یک بیماری تخریبی مفصل است که در آن غضروف پوشاننده سطح سر استخوان ران و حفره استابولوم به‌تدریج آسیب می‌بیند.

غضروف سالم باعث حرکت نرم و کم‌اصطکاک مفصل می‌شود.

با کاهش ضخامت و کیفیت غضروف، فضای مفصل کم می‌شود و استخوان‌های دو طرف مفصل تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرند.

در مراحل پیشرفته ممکن است تغییر شکل استخوان، محدودیت حرکت و درد قابل‌توجه ایجاد شود.

افزایش سن یکی از عوامل مهم است، اما تنها علت آرتروز محسوب نمی‌شود.

دیسپلازی مفصل ران، آسیب‌های قدیمی، شکستگی، نکروز سر استخوان ران، بیماری‌های التهابی و برخی تغییرات ساختاری مفصل می‌توانند احتمال ایجاد آرتروز را افزایش دهند.

گاهی نیز بدون علت مشخص و به‌تدریج آرتروز اولیه ایجاد می‌شود.

اضافه‌وزن و فشار زیاد بر مفصل می‌تواند شدت علائم را افزایش دهد.

• درد کشاله ران یکی از علائم شایع است.
• درد ممکن است به قسمت جلوی ران یا حتی زانو انتشار پیدا کند.
• خشکی مفصل، کاهش دامنه حرکت، لنگیدن و دشواری هنگام راه رفتن طولانی از دیگر علائم هستند.
• بعضی بیماران در پوشیدن جوراب و کفش، نشستن و برخاستن یا سوار شدن به خودرو مشکل پیدا می‌کنند.
• در مراحل پیشرفته ممکن است درد در زمان استراحت یا شب نیز وجود داشته باشد.

در مراحل اولیه و متوسط معمولاً درمان با روش‌های غیرجراحی آغاز می‌شود.

کاهش وزن در افراد دارای اضافه‌وزن، اصلاح فعالیت، فیزیوتراپی، تقویت عضلات اطراف لگن و استفاده مناسب از داروهای ضد درد یا ضدالتهاب می‌توانند به کنترل علائم کمک کنند.

اگر تخریب مفصل شدید باشد و درد و محدودیت عملکرد با درمان‌های غیرجراحی کنترل نشوند، تعویض کامل مفصل ران ممکن است مطرح شود.

تصمیم برای جراحی تنها بر اساس عکس رادیولوژی گرفته نمی‌شود و شدت علائم و تأثیر بیماری بر زندگی بیمار نیز اهمیت دارد.

درد مداوم کشاله ران یا لگن که برای چند هفته ادامه دارد بهتر است بررسی شود.

لنگیدن، کاهش واضح دامنه حرکت، درد شبانه و محدود شدن فعالیت‌های روزمره نیز از دلایل مراجعه هستند.

اگر درد پس از آسیب ایجاد شده یا بیمار قادر به تحمل وزن روی پا نیست، ارزیابی سریع‌تر اهمیت دارد.

راهی برای پیشگیری کامل از تمام انواع آرتروز وجود ندارد.

حفظ وزن مناسب، فعالیت بدنی منظم و متناسب، تقویت عضلات و پیشگیری از آسیب‌های مکرر می‌توانند به سلامت مفصل کمک کنند.

در افرادی که ناهنجاری ساختاری مفصل ران دارند، تشخیص و پیگیری به‌موقع ممکن است در بعضی شرایط از آسیب بیشتر مفصل جلوگیری کند.

نکروز آواسکولار یا استئونکروز سر استخوان ران زمانی ایجاد می‌شود که خون‌رسانی به بخشی از سر استخوان فمور کاهش پیدا کند.

اختلال طولانی‌مدت خون‌رسانی می‌تواند باعث مرگ سلول‌های استخوانی و کاهش استحکام استخوان شود.

اگر بیماری پیشرفت کند، سطح کروی سر استخوان ممکن است تغییر شکل داده یا فروریزد.

این تغییرات در نهایت می‌توانند به آرتروز مفصل ران منجر شوند.

علل مختلفی با این بیماری ارتباط دارند.

مصرف طولانی‌مدت یا دوز بالای داروهای کورتونی یکی از عوامل شناخته‌شده است.

مصرف زیاد الکل، دررفتگی یا شکستگی مفصل ران، برخی بیماری‌های خونی و تعدادی از بیماری‌های سیستمیک نیز می‌توانند خطر را افزایش دهند.

با این حال در برخی بیماران علت مشخصی پیدا نمی‌شود.

• در مراحل اولیه ممکن است بیماری بدون علامت باشد.
• با پیشرفت بیماری معمولاً درد در کشاله ران ایجاد می‌شود.
• درد ممکن است به ران، باسن یا زانو انتشار پیدا کند.
• در ابتدا درد بیشتر هنگام راه رفتن یا تحمل وزن ایجاد می‌شود، اما در مراحل پیشرفته‌تر ممکن است در حالت استراحت نیز وجود داشته باشد.
• کاهش دامنه حرکت و لنگیدن نیز ممکن است ایجاد شوند.

درمان به مرحله بیماری و میزان آسیب مفصل بستگی دارد.

در مراحل اولیه و پیش از فروریزش سر فمور، ممکن است روش‌های حفظ مفصل مانند Core Decompression در بیماران مناسب مورد بررسی قرار گیرند.

در برخی شرایط از پیوند استخوان یا روش‌های تکمیلی نیز استفاده می‌شود.

اگر سر استخوان دچار فروریزش شده و آرتروز پیشرفته ایجاد شده باشد، تعویض مفصل ران ممکن است گزینه مناسب‌تری باشد.

درد مداوم کشاله ران، به‌خصوص در فردی که سابقه مصرف طولانی کورتون یا عوامل خطر دیگر دارد، بهتر است بررسی شود.

اگر درد باعث لنگیدن، کاهش دامنه حرکت یا محدود شدن فعالیت شده باشد نیز مراجعه اهمیت دارد.

تشخیص زودهنگام مهم است؛ زیرا برخی روش‌های حفظ مفصل بیشتر در مراحل اولیه قابل استفاده هستند.

همه موارد قابل پیشگیری نیستند.

مصرف کورتون باید فقط بر اساس تجویز پزشکی و با کمترین دوز مؤثر انجام شود.

کاهش مصرف الکل و کنترل بیماری‌های زمینه‌ای نیز اهمیت دارد.

در افراد پرخطر، مراجعه زودهنگام در صورت ایجاد درد لگن می‌تواند به تشخیص بیماری پیش از تخریب شدید مفصل کمک کند.

دیسپلازی مفصل ران به وضعیتی گفته می‌شود که حفره لگن یا استابولوم پوشش کافی و طبیعی برای سر استخوان ران ایجاد نمی‌کند.

این مشکل معمولاً از دوران رشد وجود دارد، اما ممکن است علائم آن تا نوجوانی یا بزرگسالی ظاهر نشوند.

پوشش ناکافی سر فمور می‌تواند نیروهای واردشده به مفصل را به شکل غیرطبیعی توزیع کند.

این وضعیت با نحوه تکامل مفصل ران در دوران رشد ارتباط دارد.

زمینه ژنتیکی، سابقه برخی مشکلات مفصل ران در کودکی و عوامل رشدی می‌توانند نقش داشته باشند.

شدت دیسپلازی در افراد مختلف متفاوت است.

در موارد خفیف ممکن است بیمار تا سال‌ها علامتی نداشته باشد.

• درد کشاله ران یا قسمت خارجی لگن از علائم احتمالی است.
• درد ممکن است با پیاده‌روی طولانی، ورزش یا فعالیت بیشتر شود.
• برخی بیماران احساس تق‌تق، گیرکردن یا بی‌ثباتی مفصل دارند.
• در صورت ایجاد آسیب غضروفی، علائم آرتروز نیز به‌تدریج ظاهر می‌شوند.

درمان به سن بیمار، شدت ناهنجاری، وضعیت غضروف و میزان علائم بستگی دارد.

در بعضی بیماران، فیزیوتراپی و اصلاح فعالیت برای کنترل علائم کافی است.

در بیماران جوان‌تر که هنوز آرتروز شدید ایجاد نشده، جراحی‌های اصلاحی و حفظ مفصل ممکن است مطرح شوند.

اگر مفصل به‌شدت تخریب شده باشد، تعویض مفصل می‌تواند گزینه مناسب‌تری باشد.

درد مداوم کشاله ران در فرد جوان یا میانسال، به‌خصوص اگر با فعالیت بیشتر شود، بهتر است بررسی شود.

احساس گیرکردن، کاهش دامنه حرکت یا سابقه مشکلات مفصل ران در دوران کودکی نیز اهمیت دارند.

دیسپلازی بزرگسالان معمولاً نتیجه شکل‌گیری مفصل در دوران رشد است و همیشه قابل پیشگیری نیست.

تشخیص زودهنگام مشکلات تکاملی مفصل ران در کودکی اهمیت دارد.

در بزرگسالان، تشخیص به‌موقع و انتخاب فعالیت‌های مناسب ممکن است از وارد شدن فشار بیش از حد به مفصل آسیب‌پذیر جلوگیری کند.

گیر افتادگی فمورو‌استابولار یا FAI زمانی ایجاد می‌شود که شکل استخوان‌های مفصل ران باعث تماس غیرطبیعی بین سر و گردن استخوان فمور و لبه استابولوم شود.

این تماس معمولاً در برخی حرکات، به‌خصوص خم شدن و چرخش مفصل، بیشتر می‌شود.

تکرار این وضعیت می‌تواند به لابروم و غضروف مفصل آسیب وارد کند.

تغییر شکل ممکن است بیشتر در سمت استخوان فمور، سمت استابولوم یا هر دو وجود داشته باشد.

این تغییرات می‌توانند در دوران رشد شکل بگیرند و در بعضی افراد هیچ علامتی ایجاد نکنند.

فعالیت‌های ورزشی همراه با حرکات تکراری و دامنه زیاد مفصل ممکن است علائم را آشکارتر کنند.

• درد کشاله ران شایع‌ترین علامت است.
• نشستن طولانی، اسکوات عمیق، خم کردن مفصل ران یا بعضی فعالیت‌های ورزشی ممکن است درد را تشدید کنند.
• احساس گیرکردن یا تق‌تق مفصل نیز ممکن است وجود داشته باشد.

درمان اولیه معمولاً شامل اصلاح فعالیت، فیزیوتراپی و تقویت عضلات است.

هدف کاهش حرکاتی است که تماس غیرطبیعی مفصل را تشدید می‌کنند.

اگر علائم مداوم باشند و آسیب ساختاری قابل‌توجهی وجود داشته باشد، در بیماران منتخب جراحی حفظ مفصل یا آرتروسکوپی ممکن است مطرح شود.

درد مکرر کشاله ران که با خم شدن مفصل یا ورزش ایجاد می‌شود و با استراحت کوتاه‌مدت برطرف نمی‌شود بهتر است بررسی شود.

کاهش دامنه حرکت یا احساس مکرر گیرکردن مفصل نیز از دلایل مراجعه هستند.

شکل استخوان همیشه قابل پیشگیری نیست.

اصلاح الگوی فعالیت، تقویت مناسب عضلات و پرهیز از تکرار حرکاتی که درد واضح ایجاد می‌کنند می‌تواند به کاهش علائم کمک کند.

در ورزشکاران، توجه به درد پایدار کشاله ران و بررسی زودهنگام آن اهمیت دارد.

لگن یک ساختار حلقه‌ای از چند استخوان است و استابولوم حفره‌ای است که سر استخوان ران در آن قرار می‌گیرد.

شکستگی لگن می‌تواند بخش‌های مختلف این ساختار را درگیر کند.

شکستگی استابولوم مستقیماً سطح مفصل ران را درگیر می‌کند و در صورت جابه‌جایی ممکن است بر کیفیت مفصل تأثیر بگذارد.

در افراد جوان‌تر معمولاً تصادف، سقوط از ارتفاع یا ضربه‌های پرانرژی علت هستند.

در افراد سالمند یا مبتلا به پوکی استخوان، ضربه‌های خفیف‌تر نیز ممکن است باعث شکستگی شوند.

نوع و شدت شکستگی به میزان انرژی واردشده و کیفیت استخوان بستگی دارد.

• درد شدید لگن یا کشاله ران، ناتوانی در ایستادن و درد هنگام حرکت دادن پا شایع هستند.
• در آسیب‌های شدید ممکن است خونریزی داخلی یا آسیب همزمان عروق، اعصاب و اندام‌های دیگر نیز وجود داشته باشد.

درمان به محل شکستگی، میزان جابه‌جایی، پایداری لگن، سن بیمار و وضعیت عمومی او بستگی دارد.

برخی شکستگی‌های پایدار با محدودیت وزن‌گذاری و پیگیری درمان می‌شوند.

شکستگی‌های جابه‌جا یا ناپایدار ممکن است به جراحی و تثبیت استخوان نیاز داشته باشند.

در شکستگی استابولوم، بازگرداندن سطح مفصلی تا حد امکان اهمیت دارد.

پس از ضربه شدید همراه با درد لگن یا ناتوانی در راه رفتن باید ارزیابی فوری انجام شود.

ضعف، افت فشار خون، بی‌حسی اندام یا درد بسیار شدید می‌توانند نشانه آسیب‌های جدی‌تر باشند.

استفاده از کمربند ایمنی و رعایت اصول ایمنی در رانندگی و محیط کار اهمیت دارد.

در سالمندان، پیشگیری از زمین خوردن و تشخیص و درمان پوکی استخوان می‌تواند خطر برخی شکستگی‌ها را کاهش دهد.

گردن فمور بخشی از استخوان ران است که سر فمور را به تنه استخوان متصل می‌کند.

شکستگی این ناحیه در سالمندان اهمیت زیادی دارد و یکی از شکستگی‌های شایع مرتبط با پوکی استخوان محسوب می‌شود.

در سالمندان ممکن است یک زمین خوردن ساده باعث شکستگی شود.

کاهش تراکم استخوان خطر را افزایش می‌دهد.

در افراد جوان‌تر معمولاً ضربه‌های شدیدتری مانند تصادف یا سقوط از ارتفاع عامل شکستگی هستند.

• درد ناگهانی در کشاله ران یا لگن و ناتوانی در راه رفتن از علائم مهم هستند.
• در شکستگی‌های جابه‌جا شده ممکن است پا کوتاه‌تر یا به سمت خارج چرخیده به نظر برسد.
• با این حال بعضی شکستگی‌های بدون جابه‌جایی ممکن است با درد کمتر و حتی امکان محدود راه رفتن همراه باشند.

انتخاب درمان به سن بیمار، نوع شکستگی، میزان جابه‌جایی، کیفیت استخوان و وضعیت عمومی بستگی دارد.

در بعضی بیماران شکستگی با پیچ یا ابزارهای دیگر تثبیت می‌شود.

در برخی سالمندان ممکن است تعویض بخشی یا تمام مفصل ران مناسب‌تر باشد.

هر سالمندی که بعد از زمین خوردن دچار درد جدید لگن یا کشاله ران شده و نمی‌تواند مانند قبل راه برود باید بررسی شود.

حتی اگر رادیوگرافی اولیه طبیعی باشد ولی درد شدید ادامه پیدا کند، ممکن است بررسی تکمیلی لازم باشد.

کنترل پوکی استخوان، دریافت مناسب کلسیم و ویتامین D در صورت نیاز، فعالیت بدنی و تقویت عضلات اهمیت دارند.

اصلاح عوامل خطر سقوط در منزل و بررسی مشکلات بینایی یا تعادل نیز می‌تواند احتمال زمین خوردن را کاهش دهد.

عفونت اطراف پروتز یکی از عوارض جدی تعویض مفصل است.

باکتری‌ها می‌توانند به سطح پروتز بچسبند و ساختاری به نام بیوفیلم تشکیل دهند.

وجود بیوفیلم درمان عفونت را دشوارتر می‌کند و در بعضی بیماران درمان دارویی به‌تنهایی کافی نیست.

عفونت ممکن است در زمان جراحی یا مدت کوتاهی پس از آن ایجاد شود.

گاهی نیز میکروب‌ها از قسمت دیگری از بدن از طریق خون به مفصل مصنوعی می‌رسند.

دیابت کنترل‌نشده، نقص ایمنی، چاقی، مشکلات زخم و برخی بیماری‌های زمینه‌ای می‌توانند خطر را افزایش دهند.

• درد جدید یا تشدیدشونده مفصل یکی از علائم مهم است.
• تورم، گرمی، قرمزی، ترشح از زخم و تب ممکن است وجود داشته باشند.
• در عفونت‌های مزمن ممکن است بیمار تب نداشته باشد و تنها با درد تدریجی یا کاهش عملکرد مراجعه کند.

نوع درمان به مدت عفونت، میکروب عامل، وضعیت پروتز و شرایط بیمار بستگی دارد.

در برخی عفونت‌های زودرس می‌توان پروتز را حفظ کرد و شست‌وشوی جراحی انجام داد.

در عفونت‌های مزمن ممکن است خارج کردن پروتز و Revision در یک یا دو مرحله لازم باشد.

اسپیسرهای حاوی آنتی‌بیوتیک نیز در برخی روش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

تب، ترشح از زخم، قرمزی شدید یا افزایش ناگهانی درد پس از تعویض مفصل نیازمند بررسی سریع هستند.

ایجاد درد جدید در مفصلی که برای مدت طولانی بدون درد بوده نیز بهتر است ارزیابی شود.

کنترل بیماری‌های زمینه‌ای، کنترل قند خون، ترک سیگار و درمان عفونت‌های فعال قبل از جراحی اهمیت دارند.

مراقبت مناسب از زخم پس از عمل نیز ضروری است.

هرگونه ترشح یا باز شدن زخم باید زود بررسی شود.

آرتروز زانو بیماری‌ای است که در آن غضروف مفصل به‌تدریج آسیب می‌بیند.

با کاهش غضروف، حرکت مفصل می‌تواند دردناک شود و در مراحل پیشرفته تغییر شکل زانو ایجاد شود.

افزایش سن، اضافه‌وزن، آسیب‌های قدیمی زانو، پارگی‌های قبلی رباط یا منیسک و انحراف محور اندام می‌توانند خطر را افزایش دهند.

زمینه ژنتیکی نیز در بعضی افراد نقش دارد.

• درد هنگام راه رفتن یا بالا رفتن از پله‌ها شایع است.
• خشکی بعد از استراحت، تورم، کاهش دامنه حرکت و احساس ساییدگی یا صدا در مفصل نیز ممکن است وجود داشته باشند.
• در مراحل پیشرفته درد هنگام استراحت نیز ممکن است ایجاد شود.

کاهش وزن، اصلاح فعالیت، فیزیوتراپی و تقویت عضلات از درمان‌های اولیه هستند.

داروهای ضد درد و در بعضی بیماران تزریق‌های داخل مفصل نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند.

در آرتروز پیشرفته همراه با درد و محدودیت شدید، تعویض مفصل زانو می‌تواند مطرح شود.

دردی که برای هفته‌ها ادامه پیدا کند یا راه رفتن و فعالیت روزانه را محدود کند بهتر است بررسی شود.

تورم مکرر، تغییر شکل زانو و درد شبانه نیز اهمیت دارند.

حفظ وزن مناسب و تقویت عضلات اطراف زانو اهمیت زیادی دارند.

پیشگیری از آسیب‌های ورزشی و درمان مناسب آسیب‌های رباطی و منیسک نیز می‌تواند از آسیب بیشتر مفصل جلوگیری کند.

رباط صلیبی قدامی یکی از رباط‌های مهم داخل زانو است و در کنترل حرکت و پایداری مفصل نقش دارد.

پارگی این رباط یکی از آسیب‌های شناخته‌شده ورزشی است.

تغییر جهت ناگهانی، توقف سریع، فرود نامناسب پس از پرش یا پیچش شدید زانو می‌تواند باعث آسیب شود.

گاهی نیز ضربه مستقیم به زانو عامل پارگی است.

• بعضی بیماران در لحظه آسیب صدای تق احساس می‌کنند.
• تورم نسبتاً سریع زانو و درد ممکن است ایجاد شوند.
• پس از کاهش درد اولیه، احساس خالی کردن یا بی‌ثباتی زانو در فعالیت‌های چرخشی می‌تواند ادامه پیدا کند.

درمان به سن، سطح فعالیت و میزان بی‌ثباتی بستگی دارد.

در بعضی افراد فیزیوتراپی و تقویت عضلات کافی است.

ورزشکاران یا بیمارانی که بی‌ثباتی مکرر دارند ممکن است کاندید بازسازی رباط باشند.

تورم شدید پس از پیچش زانو، احساس بی‌ثباتی یا خالی کردن مکرر نیازمند بررسی است.

قفل شدن زانو نیز ممکن است نشان‌دهنده آسیب همراه منیسک باشد.

تمرینات قدرتی، تعادلی و آموزش فرود و تغییر جهت صحیح می‌توانند احتمال برخی آسیب‌های ACL را کاهش دهند.

برنامه‌های پیشگیری از آسیب به‌خصوص در ورزشکاران اهمیت دارند.

رباط جانبی داخلی در قسمت داخلی زانو قرار دارد و به حفظ پایداری مفصل در برابر نیروهای جانبی کمک می‌کند.

آسیب این رباط می‌تواند از کشیدگی خفیف تا پارگی کامل متغیر باشد.

ضربه به قسمت خارجی زانو یکی از مکانیسم‌های شایع است.

حرکت پیچشی شدید نیز ممکن است باعث آسیب شود.

گاهی پارگی MCL همراه با آسیب ACL یا سایر ساختارهای زانو اتفاق می‌افتد.

• درد و حساسیت در قسمت داخلی زانو شایع هستند.
• تورم و احساس بی‌ثباتی نیز ممکن است وجود داشته باشند.

بسیاری از پارگی‌های MCL بدون جراحی و با بریس، محدودیت فعالیت و فیزیوتراپی درمان می‌شوند.

الگوی پارگی و وجود آسیب‌های همراه در تصمیم‌گیری اهمیت دارند.

برخی پارگی‌های شدید یا الگوهای خاص ممکن است نیاز به درمان جراحی داشته باشند.

درد شدید بعد از ضربه، تورم قابل‌توجه یا احساس ناپایداری زانو بهتر است بررسی شود.

ناتوانی در تحمل وزن نیز می‌تواند نیاز به ارزیابی بیشتر داشته باشد.

تقویت عضلات اطراف زانو و تمرینات تعادل می‌توانند به کنترل بهتر مفصل کمک کنند.

استفاده از تکنیک مناسب در ورزش و آمادگی بدنی نیز اهمیت دارد.

اختلاف طول اندام زمانی مطرح می‌شود که طول دو پا با یکدیگر متفاوت باشد.

اختلاف‌های بسیار کم در بسیاری از افراد وجود دارند و لزوماً مشکل ایجاد نمی‌کنند.

اختلاف قابل‌توجه می‌تواند بر راه رفتن، وضعیت لگن و در بعضی بیماران بر کمر و سایر مفاصل تأثیر بگذارد.

اختلاف ممکن است مادرزادی باشد یا در طول رشد ایجاد شود.

شکستگی صفحه رشد، عفونت استخوان، برخی بیماری‌های رشدی و آسیب‌های قبلی می‌توانند باعث اختلاف طول شوند.

گاهی نیز پس از شکستگی یا جراحی اختلاف ایجاد می‌شود.

• لنگیدن، قرار گرفتن نامتقارن لگن یا احساس کوتاهی یک پا ممکن است وجود داشته باشد.
• بعضی افراد درد کمر یا خستگی هنگام راه رفتن طولانی را تجربه می‌کنند.

درمان به مقدار اختلاف، سن بیمار و میزان رشد باقی‌مانده بستگی دارد.

اختلاف‌های کم ممکن است تنها نیاز به پیگیری یا استفاده از افزایش ارتفاع کفش داشته باشند.

در کودکان در حال رشد، روش‌هایی مانند اپی‌فیزیودز ممکن است برای کاهش اختلاف نهایی مورد استفاده قرار گیرند.

اختلاف‌های بیشتر ممکن است به جراحی‌های طول‌دهی یا کوتاه‌سازی نیاز داشته باشند.

لنگیدن واضح، افزایش تدریجی اختلاف یا سابقه آسیب صفحه رشد از دلایل بررسی هستند.

در کودکان، ارزیابی زودتر اهمیت دارد زیرا زمان رشد باقی‌مانده بر انتخاب درمان اثر می‌گذارد.

بسیاری از علل مادرزادی قابل پیشگیری نیستند.

در آسیب‌های صفحه رشد، تشخیص و پیگیری مناسب اهمیت دارد.

کودکانی که دچار اختلاف طول شناخته‌شده هستند باید تا پایان رشد به‌طور دوره‌ای ارزیابی شوند.

تعویض کامل مفصل ران یا Total Hip Arthroplasty جراحی‌ای است که در آن قسمت‌های آسیب‌دیده مفصل با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

در این جراحی سر آسیب‌دیده فمور جایگزین می‌شود و سطح استابولوم نیز با یک جزء مصنوعی پوشانده می‌شود.

هدف اصلی کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل است.

جراح از طریق یکی از مسیرهای جراحی به مفصل دسترسی پیدا می‌کند.

سر آسیب‌دیده استخوان ران برداشته و کانال فمور برای قرار گرفتن جزء مصنوعی آماده می‌شود.

سطح استابولوم نیز آماده شده و کاسه مصنوعی در محل مناسب قرار می‌گیرد.

در پایان پایداری مفصل، طول اندام و دامنه حرکت بررسی می‌شوند.

بیمارانی که به دلیل آرتروز پیشرفته، نکروز شدید سر فمور یا سایر بیماری‌ها دچار تخریب قابل‌توجه مفصل شده‌اند ممکن است کاندید باشند.

شدت درد و محدودیت عملکرد اهمیت زیادی دارد.

تعویض مفصل معمولاً زمانی مطرح می‌شود که درمان‌های غیرجراحی نتوانسته باشند علائم را به اندازه کافی کنترل کنند.

کاهش درد یکی از مهم‌ترین اهداف جراحی است.

در بسیاری از بیماران توانایی راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزانه نیز بهتر می‌شود.

افزایش دامنه حرکت و بهبود کیفیت زندگی از دیگر اهداف درمان هستند.

• عفونت، تشکیل لخته خون، دررفتگی پروتز، شکستگی اطراف پروتز و آسیب عصب یا عروق از عوارض احتمالی هستند.
• اختلاف طول اندام و شل شدن پروتز در سال‌های بعد نیز ممکن است رخ دهند.
• خطر این عوارض به شرایط بیمار، کیفیت استخوان، بیماری‌های زمینه‌ای و نوع جراحی بستگی دارد.

قبل از عمل، وضعیت عمومی بیمار، بیماری‌های زمینه‌ای و احتمال وجود عفونت بررسی می‌شود.

پس از جراحی، کنترل درد، پیشگیری از لخته خون و شروع حرکت در زمان مناسب اهمیت دارند.

فیزیوتراپی و تمرینات عضلانی به بازگشت بهتر عملکرد کمک می‌کنند.

مراقبت از زخم و مراجعه در صورت تب، ترشح، تورم غیرطبیعی یا افزایش درد ضروری است.

جراحی‌های حفظ مفصل مجموعه‌ای از روش‌ها هستند که هدف آنها حفظ مفصل طبیعی بیمار و به‌تعویق‌انداختن یا جلوگیری از تعویض مفصل است.

این روش‌ها بیشتر در بیماران جوان‌تر و زمانی مورد توجه قرار می‌گیرند که هنوز تخریب شدید و غیرقابل برگشت مفصل ایجاد نشده باشد.

روش جراحی بر اساس علت بیماری متفاوت است.

در نکروز سر فمور ممکن است از Core Decompression یا پیوند استخوان استفاده شود.

در برخی ناهنجاری‌های ساختاری ممکن است اصلاح شکل استخوان یا استئوتومی لازم باشد.

در بعضی مشکلات داخل مفصلی نیز آرتروسکوپی می‌تواند بخشی از درمان باشد.

بیماران جوان‌تر مبتلا به بیماری‌های اولیه مفصل ران بیشترین گروه هدف هستند.

نکروز سر فمور پیش از فروریزش، برخی انواع دیسپلازی و بعضی مشکلات ساختاری مفصل از شرایطی هستند که ممکن است بررسی شوند.

وجود آرتروز پیشرفته معمولاً احتمال موفقیت روش‌های حفظ مفصل را کاهش می‌دهد.

مهم‌ترین هدف، حفظ مفصل طبیعی بیمار است.

اگر درمان در زمان مناسب انجام شود، ممکن است پیشرفت آسیب مفصل کندتر شود و نیاز به تعویض مفصل به تأخیر بیفتد.

این موضوع به‌خصوص در بیماران جوان اهمیت بیشتری دارد.

• خطرات به نوع جراحی بستگی دارند.
• عفونت، خونریزی، آسیب عصبی، عدم جوش خوردن استخوان یا ادامه درد ممکن است رخ دهند.
• همچنین هیچ روش حفظ مفصلی تضمین نمی‌کند که بیمار در آینده هرگز به تعویض مفصل نیاز پیدا نکند.

انتخاب درست بیمار و تعیین مرحله بیماری قبل از جراحی اهمیت زیادی دارد.

پس از عمل ممکن است برای مدتی وزن‌گذاری روی اندام محدود شود.

فیزیوتراپی باید بر اساس نوع جراحی و روند ترمیم انجام شود.

تصویربرداری‌های دوره‌ای نیز ممکن است برای ارزیابی نتیجه درمان لازم باشند.

Core Decompression یکی از روش‌های جراحی مورد استفاده در برخی بیماران مبتلا به نکروز سر فمور است.

در این روش مسیرهایی در بخش درگیر استخوان ایجاد می‌شوند تا فشار داخل استخوان کاهش پیدا کند و شرایط برای خون‌رسانی و ترمیم بهتر فراهم شود.

جراح با استفاده از تصویربرداری حین عمل، مسیر مناسبی را به سمت قسمت نکروزه سر فمور ایجاد می‌کند.

بافت آسیب‌دیده ممکن است برداشته یا کانال داخل استخوانی ایجاد شود.

در برخی تکنیک‌ها از پیوند استخوان یا مواد تکمیلی برای حمایت از ترمیم استفاده می‌شود.

این روش بیشتر در مراحل اولیه نکروز سر فمور و پیش از فروریزش قابل‌توجه سطح مفصل مطرح می‌شود.

سن بیمار، اندازه و محل ضایعه، علت نکروز و وضعیت غضروف در تصمیم‌گیری اهمیت دارند.

Core Decompression برای همه بیماران مبتلا به AVN مناسب نیست.

هدف اصلی حفظ سر طبیعی استخوان ران است.

در بیمار مناسب ممکن است درد کاهش پیدا کند و سرعت پیشرفت بیماری کمتر شود.

در بعضی بیماران می‌توان نیاز به تعویض مفصل را برای مدت بیشتری به تأخیر انداخت.

• ادامه یا پیشرفت نکروز با وجود جراحی امکان‌پذیر است.
• شکستگی، عفونت و درد مداوم از عوارض احتمالی هستند.
• نتیجه درمان به مرحله بیماری و میزان آسیب اولیه وابستگی زیادی دارد.

MRI و سایر تصاویر برای تعیین مرحله بیماری قبل از جراحی اهمیت دارند.

پس از عمل ممکن است برای چند هفته وزن‌گذاری محدود شود.

برنامه فیزیوتراپی و بازگشت به فعالیت باید به‌تدریج و طبق نظر پزشک انجام شود.

Revision Hip Arthroplasty به جراحی مجدد روی مفصل مصنوعی ران گفته می‌شود.

در این جراحی ممکن است یک یا چند جزء از پروتز قبلی خارج و با اجزای جدید جایگزین شوند.

گاهی بازسازی استخوان اطراف پروتز نیز لازم است.

ابتدا علت مشکل پروتز مشخص می‌شود.

جراح اجزای شل، آسیب‌دیده یا آلوده را بر اساس شرایط خارج می‌کند.

در صورت وجود نقص استخوان، ممکن است از پیوند استخوان یا ایمپلنت‌های ویژه استفاده شود.

در عفونت، جراحی ممکن است در یک یا چند مرحله انجام شود.

شل شدن پروتز، عفونت مفصل مصنوعی، دررفتگی مکرر، شکستگی اطراف پروتز و تخریب استخوان از دلایل مهم هستند.

فرسودگی یا خرابی اجزای مفصل مصنوعی نیز ممکن است نیاز به Revision ایجاد کند.

هدف برطرف کردن علت درد یا ناپایداری و بازگرداندن عملکرد قابل قبول مفصل است.

در عفونت، کنترل عفونت یکی از اهداف اصلی محسوب می‌شود.

در بیماران دارای نقص استخوان، بازسازی استخوان می‌تواند به ایجاد پایداری مناسب برای پروتز جدید کمک کند.

• این جراحی معمولاً پیچیده‌تر از تعویض اولیه مفصل است.
• خطر عفونت، خونریزی، دررفتگی، شکستگی، آسیب عصبی و نیاز به جراحی مجدد ممکن است بیشتر باشد.
• نتیجه به علت Revision، کیفیت استخوان و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.

بررسی احتمال عفونت قبل از جراحی اهمیت زیادی دارد.

آزمایش خون، تصویربرداری و در برخی بیماران نمونه‌گیری از مفصل لازم می‌شود.

بعد از جراحی، محدودیت وزن‌گذاری و برنامه توان‌بخشی بر اساس میزان بازسازی استخوان و نوع پروتز تعیین می‌شود.

تعویض کامل زانو جراحی‌ای است که در آن سطوح آسیب‌دیده مفصل با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

هدف کاهش درد ناشی از تخریب شدید مفصل و بهبود توانایی حرکت است.

قسمت‌های آسیب‌دیده انتهای استخوان ران و بالای استخوان ساق آماده می‌شوند.

اجزای فلزی و پلی‌اتیلنی در محل قرار می‌گیرند تا سطح جدید مفصل شکل بگیرد.

در پایان پایداری و دامنه حرکت زانو بررسی می‌شود.

آرتروز شدید همراه با درد قابل‌توجه و محدودیت عملکرد مهم‌ترین دلیل است.

معمولاً ابتدا درمان‌های غیرجراحی امتحان می‌شوند.

تصمیم به جراحی بر اساس شدت علائم، معاینه، تصاویر و شرایط عمومی بیمار گرفته می‌شود.

کاهش درد و بهبود توانایی راه رفتن از اهداف اصلی هستند.

در بسیاری از بیماران انجام فعالیت‌های روزانه آسان‌تر می‌شود.

• عفونت، لخته خون، خشکی زانو، آسیب عصب یا عروق و شل شدن پروتز از عوارض احتمالی هستند.
• درد مداوم پس از جراحی نیز در درصدی از بیماران ممکن است باقی بماند.

کنترل بیماری‌های زمینه‌ای قبل از جراحی اهمیت دارد.

بعد از عمل، حرکت زودهنگام و فیزیوتراپی بخش مهمی از درمان هستند.

پیشگیری از لخته خون و مراقبت از زخم نیز باید طبق برنامه انجام شود.

اپی‌فیزیودز روشی است که در بعضی کودکان یا نوجوانان مبتلا به اختلاف طول پا استفاده می‌شود.

در این روش رشد یک یا چند صفحه رشد در پای بلندتر متوقف یا کند می‌شود تا پای کوتاه‌تر فرصت پیدا کند بخشی از اختلاف را تا پایان رشد جبران کند.

پزشک بر اساس سن استخوانی، مقدار اختلاف و رشد باقی‌مانده زمان مناسب را محاسبه می‌کند.

سپس صفحه رشد مشخصی در اندام بلندتر تحت جراحی قرار می‌گیرد.

زمان‌بندی درمان نقش بسیار مهمی در نتیجه نهایی دارد.

این روش برای بیمارانی مناسب است که هنوز رشد اسکلتی آنها کامل نشده و میزان اختلاف در محدوده مناسب این درمان قرار دارد.

در بیمار نزدیک به پایان رشد یا اختلاف‌های بسیار زیاد ممکن است روش دیگری مناسب‌تر باشد.

در بیمار مناسب می‌تواند بدون نیاز به طول‌دهی وسیع استخوان، اختلاف طول نهایی را کاهش دهد.

این جراحی معمولاً نسبت به برخی روش‌های طول‌دهی پیچیدگی کمتری دارد.

• محاسبه نامناسب زمان ممکن است باعث باقی ماندن اختلاف یا اصلاح بیش از حد شود.
• تغییر محور اندام و عوارض معمول جراحی مانند عفونت نیز ممکن است رخ دهند.

پیش از جراحی باید طول اندام و رشد باقی‌مانده با دقت ارزیابی شوند.

بعد از عمل، تصاویر دوره‌ای برای بررسی رشد و محور اندام اهمیت دارند.

پیگیری تا پایان رشد ممکن است لازم باشد.