دکتر امیر مویدپور

آرتروز زانو بیماری‌ای است که در آن غضروف پوشاننده سطح مفصل به‌تدریج آسیب می‌بیند.

غضروف سالم باعث می‌شود استخوان‌های تشکیل‌دهنده زانو هنگام حرکت با اصطکاک کمی روی یکدیگر حرکت کنند.

با تخریب غضروف، فاصله مفصلی کاهش پیدا می‌کند و سطح استخوان‌ها تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرد.

در مراحل پیشرفته ممکن است تغییر شکل استخوان، کاهش دامنه حرکت و انحراف زانو نیز ایجاد شود.

افزایش سن یکی از عوامل مهم است.

اضافه‌وزن نیز فشار مکانیکی بیشتری به مفصل وارد می‌کند.

آسیب‌های قبلی زانو، پارگی منیسک، آسیب رباط‌ها، شکستگی داخل مفصل و انحراف محور پا می‌توانند احتمال ایجاد آرتروز زودرس را افزایش دهند.

زمینه ژنتیکی نیز در بعضی افراد نقش دارد.

• درد هنگام راه رفتن یکی از شایع‌ترین علائم است.
• بالا و پایین رفتن از پله، بلند شدن از صندلی یا ایستادن طولانی ممکن است درد را بیشتر کند.
• خشکی زانو بعد از استراحت، محدودیت حرکت، تورم و صدا دادن مفصل نیز ممکن است دیده شوند.
• در مراحل پیشرفته بیمار ممکن است هنگام استراحت یا شب نیز درد داشته باشد.

در مراحل اولیه معمولاً درمان غیرجراحی انجام می‌شود.

کاهش وزن در افراد دارای اضافه‌وزن، ورزش مناسب، فیزیوتراپی و تقویت عضلات اطراف زانو از اقدامات مهم هستند.

داروهای ضد درد یا ضدالتهاب نیز بر اساس شرایط بیمار ممکن است استفاده شوند.

تزریق داخل مفصل در بعضی بیماران می‌تواند بخشی از درمان باشد.

اگر آرتروز شدید باشد و درمان‌های غیرجراحی نتوانند درد و محدودیت فعالیت را کنترل کنند، تعویض مفصل زانو ممکن است مطرح شود.

• دردی که چند هفته ادامه پیدا کرده و فعالیت‌های روزانه را محدود می‌کند بهتر است بررسی شود.
• تورم مکرر، محدود شدن حرکت، تغییر شکل زانو یا ایجاد درد شبانه نیز اهمیت دارند.
• اگر بیمار دیگر نمی‌تواند مسافت معمول خود را راه برود یا برای انجام فعالیت‌های ساده روزانه با مشکل روبه‌رو شده است، ارزیابی دقیق‌تر لازم است.

• حفظ وزن مناسب اهمیت زیادی دارد.
• تقویت عضلات ران و فعالیت بدنی منظم می‌تواند به کاهش فشار روی مفصل کمک کند.
• پیشگیری از آسیب‌های ورزشی و درمان مناسب پارگی‌های رباط و منیسک نیز ممکن است خطر تخریب بعدی مفصل را کاهش دهد.

آرتروز عفونی یا Septic Arthritis به عفونت داخل مفصل گفته می‌شود.

ورود باکتری به مفصل می‌تواند التهاب شدیدی ایجاد کند و در صورت درمان دیرهنگام، غضروف مفصل را تخریب کند.

زانو یکی از مفاصلی است که ممکن است درگیر شود.

باکتری می‌تواند از طریق خون وارد مفصل شود.

زخم، جراحی، تزریق داخل مفصل یا عفونت اطراف زانو نیز ممکن است زمینه ورود میکروب را فراهم کنند.

دیابت، نقص ایمنی و برخی بیماری‌های مزمن خطر عفونت را افزایش می‌دهند.

• درد شدید، تورم، گرمی و کاهش حرکت زانو از علائم مهم هستند.
• تب ممکن است وجود داشته باشد.
• معمولاً حرکت دادن زانو بسیار دردناک می‌شود.
• در بعضی بیماران، به‌خصوص سالمندان یا افراد دارای نقص ایمنی، علائم ممکن است کمتر واضح باشند.

درمان سریع اهمیت زیادی دارد.

مایع مفصل برای بررسی و کشت گرفته می‌شود و آنتی‌بیوتیک مناسب شروع خواهد شد.

تخلیه و شست‌وشوی مفصل نیز در بسیاری از بیماران لازم است.

اگر عفونت مزمن شده و همزمان آرتروز شدید ایجاد شده باشد، درمان پیچیده‌تر می‌شود.

در بعضی موارد خاص، تعویض مفصل به‌صورت دو مرحله‌ای مورد بررسی قرار می‌گیرد.

• تورم و درد شدید ناگهانی زانو همراه با تب یک وضعیت مهم پزشکی است.
• اگر زانو به‌شدت گرم و متورم شده و بیمار قادر به حرکت دادن آن نیست، نباید منتظر نوبت معمولی بماند.

• تشخیص و درمان سریع مهم‌ترین اقدام است.
• عفونت‌های پوستی و سایر عفونت‌های بدن نیز باید به‌موقع درمان شوند.
• کنترل دیابت و رعایت اصول استریل در اقدامات داخل مفصلی اهمیت دارند.

رباط صلیبی قدامی یکی از رباط‌های اصلی داخل زانو است.

این رباط در کنترل حرکت استخوان ساق نسبت به استخوان ران و حفظ پایداری چرخشی زانو نقش مهمی دارد.

پارگی ACL یکی از آسیب‌های شایع ورزشی در افراد فعال است.

تغییر جهت ناگهانی هنگام دویدن، توقف سریع، فرود نامناسب پس از پرش یا پیچ خوردن زانو می‌تواند باعث پارگی شود.

در بسیاری از موارد تماس مستقیم با بازیکن دیگر وجود ندارد.

ضربه شدید نیز می‌تواند ACL را پاره کند.

• بعضی بیماران هنگام آسیب صدای «تق» یا احساس پاره شدن در زانو دارند.
• تورم زانو معمولاً طی ساعات اولیه ایجاد می‌شود.
• درد و محدودیت حرکت نیز وجود دارند.
• پس از کاهش التهاب، احساس خالی کردن زانو یا بی‌ثباتی هنگام تغییر جهت می‌تواند ادامه پیدا کند.

درمان برای همه بیماران یکسان نیست.

سن، سطح فعالیت، ورزش موردنظر، میزان بی‌ثباتی و آسیب‌های همراه باید بررسی شوند.

بعضی افراد کم‌تحرک می‌توانند با فیزیوتراپی و تقویت عضلات عملکرد مناسبی داشته باشند.

در افراد جوان و فعال یا بیمارانی که زانو به‌طور مکرر خالی می‌کند، بازسازی ACL ممکن است مطرح شود.

• تورم سریع پس از پیچ خوردن زانو بهتر است بررسی شود.
• احساس خالی کردن یا بی‌ثباتی مکرر نیز اهمیت دارد.
• اگر زانو قفل شده یا بیمار نمی‌تواند آن را کامل صاف کند، آسیب منیسک یا سایر ساختارها باید بررسی شود.

• برنامه‌های تمرینی پیشگیری از آسیب می‌توانند مفید باشند.
• تقویت عضلات ران، تمرینات تعادل و آموزش فرود و تغییر جهت صحیح اهمیت دارند.
• گرم کردن مناسب قبل از ورزش نیز توصیه می‌شود.

رباط جانبی داخلی در سمت داخلی زانو قرار دارد.

این رباط در برابر نیروهایی که زانو را به سمت داخل باز می‌کنند مقاومت می‌کند.

آسیب MCL می‌تواند از کشیدگی خفیف تا پارگی کامل متغیر باشد.

ضربه به قسمت خارجی زانو یکی از مکانیسم‌های شایع است.

پیچش شدید زانو نیز ممکن است باعث آسیب شود.

در ورزش‌هایی مانند فوتبال و اسکی این آسیب بیشتر دیده می‌شود.

گاهی MCL همزمان با ACL پاره می‌شود.

• درد در قسمت داخلی زانو شایع است.
• تورم و حساسیت موضعی نیز ممکن است وجود داشته باشند.
• در پارگی شدید بیمار ممکن است احساس بی‌ثباتی کند.

بخش زیادی از آسیب‌های MCL بدون جراحی درمان می‌شوند.

استفاده از بریس، کنترل درد و تورم و فیزیوتراپی می‌تواند کافی باشد.

شدت پارگی و محل آن اهمیت دارند.

اگر آسیب همراه با پارگی ACL یا سایر رباط‌ها باشد، برنامه درمان متفاوت خواهد بود.

• درد شدید قسمت داخلی زانو بعد از آسیب و احساس ناپایداری بهتر است بررسی شود.
• تورم زیاد یا ناتوانی در راه رفتن نیز می‌تواند نشان‌دهنده آسیب‌های همراه باشد.

• تقویت عضلات و تمرینات تعادل می‌توانند کمک‌کننده باشند.
• استفاده از تکنیک صحیح در ورزش و جلوگیری از خستگی بیش از حد نیز اهمیت دارد.

در بعضی ضربات شدید، بیش از یک رباط زانو آسیب می‌بیند.

یکی از الگوهای شناخته‌شده، پارگی همزمان رباط صلیبی قدامی و رباط جانبی داخلی است.

شدت آسیب هر یک از این رباط‌ها می‌تواند متفاوت باشد.

ضربه جانبی همراه با چرخش زانو می‌تواند چنین الگویی ایجاد کند.

این آسیب در ورزش‌های برخوردی، فوتبال، اسکی و تصادفات دیده می‌شود.

• تورم قابل‌توجه، درد قسمت داخلی زانو و احساس بی‌ثباتی ممکن است ایجاد شوند.
• برخی بیماران هنگام راه رفتن یا تغییر جهت احساس می‌کنند زانو کنترل کافی ندارد.

تصمیم درمان به شدت آسیب MCL و وضعیت ACL بستگی دارد.

بعضی آسیب‌های MCL فرصت ترمیم غیرجراحی پیدا می‌کنند و ACL در مرحله بعد بازسازی می‌شود.

در برخی آسیب‌های شدیدتر یا الگوهای خاص، درمان متفاوتی لازم خواهد بود.

• هر آسیب شدید زانو همراه با تورم و بی‌ثباتی باید معاینه شود.
• MRI ممکن است برای بررسی رباط‌ها و آسیب‌های همراه درخواست شود.

• شروع توان‌بخشی مناسب و جلوگیری از بازگشت زودرس به ورزش اهمیت دارد.
• زانو باید قبل از بازگشت به فعالیت، دامنه حرکت و پایداری مناسب داشته باشد.

منیسک‌ها دو ساختار غضروفی هلالی‌شکل در داخل زانو هستند.

آنها به توزیع فشار در مفصل، جذب ضربه و پایداری زانو کمک می‌کنند.

پارگی منیسک می‌تواند در اثر آسیب یا تغییرات فرسایشی ایجاد شود.

در جوانان معمولاً پیچش ناگهانی زانو هنگام ورزش عامل آسیب است.

در افراد میانسال و سالمند ممکن است منیسک به‌تدریج فرسوده شود و حتی با یک حرکت ساده پاره شود.

• درد در خط مفصل، تورم و احساس گیرکردن ممکن است وجود داشته باشند.
• بعضی بیماران صدای کلیک احساس می‌کنند.
• در برخی پارگی‌ها زانو ممکن است قفل شود و بیمار نتواند آن را کامل صاف کند.

همه پارگی‌ها نیاز به جراحی ندارند.

سن بیمار، نوع پارگی، محل آن و وجود آرتروز اهمیت دارند.

فیزیوتراپی و درمان غیرجراحی در بسیاری از پارگی‌های فرسایشی مناسب است.

در بعضی آسیب‌های حاد، به‌خصوص پارگی‌هایی که قابل ترمیم هستند، آرتروسکوپی و ترمیم منیسک ممکن است انجام شود.

• قفل شدن واقعی زانو نیازمند بررسی است.
• تورم مکرر، درد پایدار خط مفصل یا علائم بعد از پیچ خوردن شدید نیز بهتر است ارزیابی شوند.

• تقویت عضلات، آمادگی مناسب برای ورزش و جلوگیری از حرکات پیچشی کنترل‌نشده می‌توانند خطر را کاهش دهند.

اصطلاح آسیب ورزشی زانو طیف گسترده‌ای از مشکلات را شامل می‌شود.

پارگی ACL، آسیب MCL، پارگی منیسک، دررفتگی کشکک، آسیب غضروف و کشیدگی تاندون‌ها از جمله این آسیب‌ها هستند.

تغییر جهت ناگهانی، برخورد، فرود نامناسب، پیچ خوردن زانو و استفاده بیش از حد می‌توانند باعث آسیب شوند.

نوع ورزش و آمادگی جسمانی نیز در الگوی آسیب نقش دارند.

• درد، تورم، محدودیت حرکت، احساس خالی کردن و قفل شدن از علائم مهم هستند.
• تورم سریع پس از آسیب می‌تواند نشان‌دهنده خونریزی داخل مفصل و آسیب جدی‌تر باشد.

درمان به ساختار آسیب‌دیده بستگی دارد.

برخی آسیب‌ها با استراحت نسبی، فیزیوتراپی و بازتوانی درمان می‌شوند.

در پارگی‌های خاص رباط یا منیسک ممکن است جراحی لازم باشد.

• ناتوانی در تحمل وزن، تورم شدید، تغییر شکل مفصل یا احساس بی‌ثباتی واضح باید بررسی شوند.
• اگر علائم پس از چند روز کاهش پیدا نکنند نیز معاینه اهمیت دارد.

• آمادگی بدنی، گرم کردن، تقویت عضلات، تمرینات تعادل و تکنیک صحیح نقش دارند.
• افزایش تدریجی شدت تمرین نیز اهمیت دارد.

در پای پرانتزی یا Genu Varum، زمانی که پاها کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، زانوها نسبت به محور طبیعی فاصله بیشتری دارند.

در این وضعیت فشار بیشتری ممکن است به قسمت داخلی مفصل زانو وارد شود.

در برخی افراد شکل استخوان‌ها از دوران رشد به این صورت است.

آرتروز زانو نیز می‌تواند باعث ایجاد یا تشدید انحراف محور شود.

شکستگی‌های قدیمی که با زاویه نامناسب جوش خورده‌اند از علل دیگر هستند.

• بعضی افراد تنها تغییر ظاهری دارند.
• در صورت وجود آرتروز، درد قسمت داخلی زانو شایع است.
• با پیشرفت بیماری ممکن است راه رفتن نیز تحت تأثیر قرار گیرد.

درمان به سن، شدت انحراف و وضعیت غضروف بستگی دارد.

در موارد خفیف بدون علامت ممکن است درمان خاصی لازم نباشد.

در بیمار جوان‌تر مبتلا به آرتروز محدود یک بخش زانو، استئوتومی اصلاحی ممکن است مطرح شود.

در آرتروز شدید و گسترده، تعویض مفصل می‌تواند مناسب‌تر باشد.

• درد همراه با انحراف واضح زانو و پیشرفت تغییر شکل بهتر است ارزیابی شود.

• کنترل وزن و کاهش فشار اضافه روی مفصل اهمیت دارند.
• در افراد دارای انحراف قابل‌توجه، پیگیری می‌تواند به تعیین زمان مناسب درمان کمک کند.

این اصطلاح به درد قسمت جلوی زانو و اطراف کشکک گفته می‌شود.

این مشکل در افراد جوان و ورزشکاران شایع است.

افزایش ناگهانی فعالیت، ضعف عضلات ران و لگن و اختلال کنترل حرکتی می‌توانند نقش داشته باشند.

در بعضی افراد شکل و مسیر حرکت کشکک نیز مؤثر است.

• درد هنگام بالا و پایین رفتن از پله، اسکوات یا نشستن طولانی شایع است.
• گاهی صدای زانو نیز وجود دارد.

در بیشتر بیماران درمان غیرجراحی است.

اصلاح فعالیت، تقویت عضلات چهارسر و لگن و اصلاح الگوی حرکتی اهمیت دارند.

• تورم واضح، قفل شدن، دررفتگی کشکک یا درد مقاوم بهتر است بررسی شوند.

• افزایش تدریجی تمرین و تقویت مناسب عضلات کمک‌کننده است.

تعویض کامل مفصل زانو یا Total Knee Arthroplasty جراحی‌ای است که طی آن سطوح تخریب‌شده مفصل با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

در این جراحی تمام استخوان زانو برداشته نمی‌شود.

تنها بخش‌های آسیب‌دیده سطح استخوان ران و ساق آماده شده و قطعات مصنوعی روی آنها قرار می‌گیرند.

هدف اصلی کاهش درد و بهبود عملکرد زانو است.

پس از دسترسی به مفصل، سطوح آسیب‌دیده استخوان با برش‌های دقیق آماده می‌شوند.

اجزای فلزی روی استخوان ران و ساق قرار می‌گیرند و بین آنها یک قطعه پلی‌اتیلنی قرار می‌گیرد.

محور اندام، پایداری رباط‌ها و دامنه حرکت در طول عمل بررسی می‌شوند.

در پایان زخم بسته می‌شود و برنامه توان‌بخشی آغاز خواهد شد.

تعویض مفصل معمولاً برای بیمارانی مطرح می‌شود که آرتروز شدید دارند.

شدت درد و تأثیر آن بر زندگی بیمار اهمیت زیادی دارد.

بیماری که باوجود درمان‌های غیرجراحی همچنان درد شدید، محدودیت راه رفتن یا مشکل در انجام فعالیت‌های روزمره دارد ممکن است کاندید جراحی باشد.

تنها مشاهده آرتروز در رادیوگرافی به معنی نیاز قطعی به تعویض مفصل نیست.

• کاهش قابل‌توجه درد مهم‌ترین هدف جراحی است.
• بهبود توانایی راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزانه نیز از اهداف اصلی هستند.
• در بعضی بیماران تغییر شکل شدید زانو نیز تا حد قابل‌توجهی اصلاح می‌شود.

• عفونت، تشکیل لخته خون، خشکی زانو، خونریزی و آسیب عصبی یا عروقی از عوارض احتمالی هستند.
• شل شدن یا فرسایش پروتز در سال‌های بعد نیز ممکن است ایجاد شود.
• در برخی بیماران درد یا محدودیت حرکت به‌طور کامل از بین نمی‌رود.

• قبل از جراحی باید بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت و فشار خون کنترل شوند.
• وجود عفونت فعال نیز باید بررسی شود.
• پس از جراحی، شروع مناسب حرکت و فیزیوتراپی اهمیت زیادی دارد.
• تمرینات زانو، راه رفتن تدریجی و پیشگیری از لخته خون بخش مهمی از مراقبت بعد از عمل هستند.
• تب، قرمزی زخم، ترشح یا افزایش ناگهانی درد باید بررسی شوند.

در بعضی بیماران، زانو همزمان دچار تخریب شدید مفصل و عفونت مزمن است.

در چنین شرایطی ممکن است امکان قرار دادن مستقیم پروتز دائمی وجود نداشته باشد.

در جراحی دو مرحله‌ای ابتدا هدف کنترل عفونت است و سپس تعویض نهایی مفصل انجام می‌شود.

در مرحله اول بافت‌های عفونی و آسیب‌دیده خارج می‌شوند.

پس از شست‌وشو و دبریدمان مفصل، ممکن است یک اسپیسر سیمانی حاوی آنتی‌بیوتیک قرار داده شود.

بیمار برای مدتی درمان آنتی‌بیوتیکی دریافت می‌کند.

بعد از اینکه شواهد نشان دهند عفونت کنترل شده است، در مرحله دوم پروتز دائمی زانو قرار داده می‌شود.

این روش بیشتر در شرایط خاص و پیچیده عفونت مفصل مطرح می‌شود.

وجود آرتروز شدید همراه با عفونت مقاوم یکی از این شرایط است.

تصمیم به انجام جراحی دو مرحله‌ای باید بر اساس نوع عفونت، وضعیت استخوان و بافت نرم و سلامت عمومی بیمار گرفته شود.

• هدف اصلی فراهم کردن فرصت کافی برای کنترل عفونت پیش از قرار دادن پروتز دائمی است.
• همزمان تلاش می‌شود در مرحله نهایی درد کاهش پیدا کند و عملکرد مفصل بهبود یابد.

• امکان باقی ماندن یا عود عفونت وجود دارد.
• خشکی زانو، کاهش دامنه حرکت، شکستگی، مشکلات زخم و عوارض ناشی از چند مرحله جراحی نیز ممکن است رخ دهند.

• شناسایی میکروب عامل و انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب اهمیت دارد.
• آزمایش‌های التهابی و وضعیت زخم بین دو مرحله پیگیری می‌شوند.
• زمان مرحله دوم بر اساس وضعیت بیمار و کنترل عفونت تعیین می‌شود.

در بسیاری از پارگی‌های کامل، رباط پاره‌شده مستقیماً به شکل طبیعی ترمیم نمی‌شود.

در بازسازی ACL، یک تاندون یا گرافت جایگزین رباط آسیب‌دیده می‌شود.

هدف بازگرداندن پایداری زانو است.

جراحی معمولاً با کمک آرتروسکوپی انجام می‌شود.

تونل‌هایی در استخوان ران و ساق ایجاد شده و گرافت در موقعیت مناسب قرار می‌گیرد.

سپس گرافت با ابزارهای مخصوص ثابت می‌شود.

همزمان منیسک و سایر ساختارهای زانو نیز بررسی می‌شوند.

ورزشکارانی که قصد بازگشت به ورزش‌های چرخشی دارند بیشتر ممکن است کاندید جراحی باشند.

بی‌ثباتی مکرر در فعالیت روزانه نیز یکی از دلایل مهم است.

وجود آسیب همزمان منیسک یا سایر رباط‌ها در تصمیم‌گیری تأثیر دارد.

• هدف اصلی ایجاد پایداری بهتر زانو است.
• این موضوع می‌تواند احتمال خالی کردن مکرر زانو را کاهش دهد.
• در بیمار مناسب امکان بازگشت به سطح بالاتری از فعالیت ورزشی نیز فراهم می‌شود.

• عفونت، لخته خون، خشکی زانو و باقی ماندن بی‌ثباتی ممکن است رخ دهند.
• پارگی مجدد گرافت نیز ممکن است اتفاق بیفتد.
• بازگشت خیلی زود به ورزش می‌تواند خطر آسیب مجدد را افزایش دهد.

• بهتر است تورم و خشکی شدید زانو پیش از جراحی کاهش پیدا کرده باشند.
• پس از عمل، فیزیوتراپی بخش اصلی درمان است.
• بازگشت به ورزش تنها بر اساس گذشت زمان انجام نمی‌شود و قدرت، تعادل و عملکرد زانو نیز باید ارزیابی شوند.

آرتروسکوپی یک روش جراحی کم‌تهاجمی است که در آن دوربین کوچکی از طریق برش‌های محدود وارد مفصل می‌شود.

جراح می‌تواند داخل زانو را مشاهده و در صورت نیاز با ابزارهای ظریف اقدام درمانی انجام دهد.

چند برش کوچک اطراف زانو ایجاد می‌شود.

دوربین آرتروسکوپ وارد مفصل شده و تصاویر روی مانیتور نمایش داده می‌شوند.

بر اساس مشکل بیمار ممکن است ترمیم منیسک، بازسازی رباط یا اقدامات دیگری انجام شود.

برخی پارگی‌های منیسک، آسیب‌های رباطی و اجسام آزاد داخل مفصل ممکن است با آرتروسکوپی درمان شوند.

آرتروسکوپی یک درمان عمومی برای تمام دردهای زانو نیست.

در آرتروز ساده و منتشر زانو معمولاً شست‌وشوی آرتروسکوپیک به‌تنهایی راه‌حل اصلی محسوب نمی‌شود.

• برش‌های کوچک‌تر و امکان مشاهده مستقیم داخل مفصل از مزایای این روش هستند.
• در برخی جراحی‌ها آسیب کمتری به بافت‌های اطراف وارد می‌شود.

• عفونت، خونریزی، لخته خون و خشکی زانو ممکن است ایجاد شوند، اگرچه بسیاری از این عوارض کم‌شیوع هستند.
• نتیجه جراحی نیز به نوع بیماری و میزان آسیب مفصل بستگی دارد.

• نوع مراقبت به عملی که داخل زانو انجام شده بستگی دارد.
• بعد از بعضی جراحی‌ها بیمار می‌تواند زود وزن‌گذاری کند، در حالی که پس از ترمیم منیسک یا بازسازی رباط ممکن است محدودیت بیشتری لازم باشد.
• فیزیوتراپی باید بر اساس نوع جراحی تنظیم شود.

استئوتومی به جراحی‌ای گفته می‌شود که طی آن استخوان برش داده شده و زاویه آن اصلاح می‌شود.

در زانو، این روش می‌تواند برای تغییر محور اندام و توزیع بهتر فشار روی مفصل استفاده شود.

بر اساس نوع انحراف، جراحی ممکن است روی استخوان درشت‌نی یا استخوان ران انجام شود.

پس از اصلاح زاویه، استخوان با پلاک یا ابزار مناسب ثابت می‌شود.

بیماران جوان‌تر و فعال که آرتروز عمدتاً در یک قسمت زانو دارند و همزمان دچار انحراف محور هستند ممکن است کاندید باشند.

اگر آرتروز تمام مفصل را درگیر کرده باشد، روش دیگری ممکن است مناسب‌تر باشد.

• هدف انتقال فشار از بخش آسیب‌دیده به قسمت سالم‌تر مفصل است.
• در بیمار مناسب می‌تواند درد را کاهش داده و تعویض مفصل را به تأخیر بیندازد.

• عدم جوش خوردن استخوان، عفونت، آسیب عصبی یا عروقی و اصلاح ناکافی یا بیش از حد از عوارض احتمالی هستند.

• تصاویر ایستاده کل اندام برای بررسی محور اهمیت دارند.
• پس از جراحی معمولاً دوره‌ای از محدودیت وزن‌گذاری لازم است.
• فیزیوتراپی و پیگیری روند جوش خوردن استخوان نیز اهمیت دارند.

تزریق داخل مفصل یکی از روش‌هایی است که در برخی بیماری‌های زانو برای کنترل علائم استفاده می‌شود.

نوع ماده تزریقی به مشکل بیمار و هدف درمان بستگی دارد.

پس از ضدعفونی پوست، سوزن وارد فضای مفصل می‌شود.

در صورت وجود مایع زیاد، ممکن است ابتدا مقداری از آن تخلیه شود.

سپس ماده موردنظر تزریق می‌شود.

برخی بیماران مبتلا به آرتروز علامت‌دار ممکن است از تزریق داخل مفصل استفاده کنند.

این روش جایگزین درمان علت تمام بیماری‌های زانو نیست.

در بیمار دارای عفونت فعال نباید تزریق روتین مفصل انجام شود.

• هدف اصلی معمولاً کاهش درد و التهاب برای یک دوره مشخص است.
• میزان و مدت اثر در افراد مختلف متفاوت است.

• درد موقت، خونریزی و عفونت از عوارض احتمالی هستند.
• در بیماران دیابتی برخی تزریق‌ها ممکن است برای مدت کوتاهی قند خون را افزایش دهند.

• بهتر است فعالیت سنگین برای مدت کوتاهی محدود شود.
• تب، تورم شدید یا افزایش غیرعادی درد پس از تزریق نیازمند بررسی سریع است.

PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت از خون خود بیمار تهیه می‌شود.

پس از جداسازی بخش حاوی غلظت بالاتر پلاکت، این ماده به ناحیه موردنظر تزریق می‌شود.

ابتدا مقداری خون از بیمار گرفته می‌شود.

خون با دستگاه سانتریفیوژ پردازش شده و بخش موردنظر جدا می‌شود.

سپس PRP در شرایط استریل تزریق می‌شود.

در بعضی بیماران مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط زانو ممکن است PRP به‌عنوان یکی از گزینه‌های غیرجراحی مطرح شود.

نتیجه برای همه بیماران یکسان نیست.

• در برخی بیماران ممکن است درد و عملکرد برای مدتی بهبود پیدا کنند.
• هدف این درمان جایگزین کردن غضروف کاملاً تخریب‌شده یا اصلاح انحراف شدید زانو نیست.

• درد و تورم گذرا پس از تزریق ممکن است ایجاد شوند.
• عفونت نیز مانند هر تزریق داخل مفصل یک عارضه نادر ولی مهم است.

• داروهای مصرفی و بیماری‌های زمینه‌ای باید قبل از تزریق بررسی شوند.
• بعد از تزریق، زمان بازگشت به فعالیت بر اساس شرایط بیمار مشخص می‌شود.