دکتر حسن متقی مقدم

بیماری مادرزادی قلب به تغییر یا اختلالی در ساختار قلب گفته می‌شود که از زمان تولد وجود دارد.

این بیماری‌ها گروه بسیار متنوعی را شامل می‌شوند. بعضی نقص‌ها کوچک هستند و ممکن است تنها به پیگیری نیاز داشته باشند، در حالی که برخی بیماری‌های پیچیده می‌توانند از روزهای نخست زندگی نیازمند درمان تخصصی باشند.

نقص دیواره قلب، مشکلات دریچه‌ای، اختلال در شکل‌گیری عروق بزرگ و بیماری‌های پیچیده‌تر قلب از انواع مشکلات مادرزادی هستند.

قلب جنین در هفته‌های ابتدایی بارداری شکل می‌گیرد و اختلال در مراحل تکامل قلب می‌تواند باعث ایجاد یک بیماری مادرزادی شود.

عوامل ژنتیکی در بعضی بیماران نقش دارند و برخی سندرم‌های ژنتیکی با احتمال بیشتر بیماری قلبی همراه هستند.

بعضی عوامل محیطی و بیماری‌های مادر در دوران بارداری نیز ممکن است احتمال برخی مشکلات قلبی را تغییر دهند.

با این حال در بسیاری از کودکان نمی‌توان یک علت مشخص برای ایجاد بیماری پیدا کرد.

• شدت علائم به نوع بیماری بستگی دارد.
• در نوزادان مبتلا به بعضی بیماری‌های مهم ممکن است تنفس سریع، خستگی هنگام شیر خوردن، تعریق زیاد، کبودی لب‌ها یا پوست و وزن‌گیری ناکافی دیده شود.
• بیماری‌های خفیف‌تر ممکن است علامت واضحی نداشته باشند و هنگام شنیدن سوفل قلبی تشخیص داده شوند.
• در کودکان بزرگ‌تر، کاهش تحمل فعالیت، تنگی نفس، تپش قلب یا غش نیز ممکن است نیاز به بررسی داشته باشد.

• درمان کاملاً به نوع و شدت نقص بستگی دارد.
• بعضی بیماری‌ها تنها نیاز به پیگیری منظم دارند و ممکن است با رشد کودک تغییر کنند.
• در موارد دیگر دارو، مداخلات از طریق کاتتر قلب یا جراحی مورد نیاز است.
• بعضی نقص‌های قلبی را می‌توان بدون جراحی باز و از طریق کاتتریزاسیون درمان کرد، در حالی که بیماری‌های پیچیده‌تر ممکن است نیاز به یک یا چند عمل جراحی داشته باشند.

تشخیص یک نقص قلبی در سونوگرافی دوران بارداری، شنیده شدن سوفل غیرطبیعی، کبودی، وزن‌گیری نامناسب یا تنگی نفس می‌تواند نیازمند بررسی باشد.

کودکی که قبلاً بیماری مادرزادی قلب برای او تشخیص داده شده نیز معمولاً بر اساس نوع بیماری نیاز به پیگیری دوره‌ای دارد.

• همه بیماری‌های مادرزادی قلب قابل پیشگیری نیستند.
• تشخیص به‌موقع، پیگیری منظم و رعایت برنامه درمانی می‌تواند احتمال بعضی عوارض را کاهش دهد.
• مراقبت از سلامت دهان و دندان نیز در برخی کودکان مبتلا به بیماری قلبی اهمیت ویژه‌ای دارد.

سوفل صدایی است که پزشک هنگام گوش دادن به قلب با گوشی پزشکی می‌شنود و در اثر جریان خون ایجاد می‌شود.

شنیده شدن سوفل به معنی وجود قطعی بیماری قلبی نیست.

بسیاری از کودکان سالم ممکن است در مقطعی از دوران کودکی سوفل بی‌ضرر یا Innocent Murmur داشته باشند.

در مقابل، بعضی سوفل‌ها می‌توانند در اثر یک نقص مادرزادی قلب یا بیماری دریچه‌ای ایجاد شوند.

عبور خون از قلب و عروق می‌تواند صداهایی ایجاد کند.

در کودکان سالم نیز به دلیل سرعت جریان خون یا ویژگی‌های طبیعی قلب ممکن است سوفل شنیده شود.

اگر سوراخی بین حفره‌های قلب وجود داشته باشد یا خون از یک دریچه تنگ یا غیرطبیعی عبور کند، ممکن است سوفل متفاوتی ایجاد شود.

• بسیاری از کودکان دارای سوفل هیچ علامتی ندارند.
• اگر سوفل ناشی از بیماری مهم قلبی باشد، ممکن است علائمی مانند خستگی هنگام شیر خوردن، تنفس سریع، کبودی، وزن‌گیری نامناسب یا کاهش تحمل فعالیت وجود داشته باشد.

پزشک ابتدا ویژگی‌های صدای قلب و وضعیت عمومی کودک را بررسی می‌کند.

اگر احتمال بیماری قلبی وجود داشته باشد، ممکن است اکوکاردیوگرافی یا نوار قلب درخواست شود.

سوفل بی‌ضرر به درمان نیاز ندارد؛ درمان فقط زمانی مطرح می‌شود که یک بیماری قلبی زمینه‌ای تشخیص داده شود.

اگر پزشک کودک احتمال دهد سوفل غیرطبیعی است، ارزیابی توسط فوق‌تخصص قلب کودکان می‌تواند مناسب باشد.

وجود سوفل همراه با کبودی، ضعف، سنکوپ، رشد نامناسب یا کاهش تحمل فعالیت اهمیت بیشتری دارد.

• سوفل به‌خودی‌خود بیماری نیست و روش مشخصی برای پیشگیری از آن وجود ندارد.
• هدف اصلی، تشخیص تفاوت بین سوفل بی‌ضرر و صدایی است که ممکن است ناشی از بیماری ساختاری قلب باشد.

VSD یا نقص دیواره بین بطنی به وجود یک سوراخ در دیواره‌ای گفته می‌شود که بطن راست و چپ قلب را از یکدیگر جدا می‌کند.

VSD می‌تواند کوچک یا بزرگ باشد و تأثیر آن بر جریان خون به اندازه و محل سوراخ بستگی دارد.

برخی VSDهای کوچک ممکن است با رشد کودک کوچک‌تر یا بسته شوند، اما نقص‌های بزرگ‌تر می‌توانند باعث افزایش جریان خون به ریه‌ها شوند.

این نقص هنگام شکل‌گیری قلب جنین ایجاد می‌شود.

در بسیاری از موارد علت مشخصی پیدا نمی‌شود.

بعضی بیماری‌های ژنتیکی می‌توانند با احتمال بیشتر نقص‌های مادرزادی قلب همراه باشند.

• VSD کوچک ممکن است تنها با سوفل قلبی شناسایی شود.
• در نقص‌های بزرگ‌تر، نوزاد ممکن است هنگام شیر خوردن زود خسته شود، سریع نفس بکشد یا وزن‌گیری مناسبی نداشته باشد.
• تعریق هنگام تغذیه نیز ممکن است دیده شود.

• بعضی VSDها تنها نیاز به پیگیری دارند.
• اگر نقص بزرگ باشد و باعث علائم یا فشار اضافی بر قلب و ریه شود، ممکن است درمان دارویی برای کنترل علائم و سپس بستن نقص مطرح شود.
• بستن VSD در بعضی بیماران با جراحی و در موارد انتخاب‌شده با روش‌های کاتتری انجام می‌شود.

اگر VSD در اکوکاردیوگرافی تشخیص داده شده است، برنامه پیگیری باید بر اساس اندازه و اثر آن بر قلب تعیین شود.

تنگی نفس، کاهش وزن‌گیری یا خستگی هنگام شیر خوردن نیاز به بررسی سریع‌تر دارد.

پیگیری منظم کمک می‌کند تغییرات فشار قلب و ریه یا رشد کودک در زمان مناسب شناسایی شوند.

ASD به وجود یک بازشدگی غیرطبیعی در دیواره بین دو دهلیز قلب گفته می‌شود.

این نقص می‌تواند باعث عبور مقدار بیشتری خون به سمت قسمت راست قلب و ریه‌ها شود.

ASDهای کوچک ممکن است مشکل قابل‌توجهی ایجاد نکنند، اما نقص‌های بزرگ‌تر در صورت باقی ماندن برای مدت طولانی می‌توانند روی قلب اثر بگذارند.

ASD هنگام تشکیل قلب جنین ایجاد می‌شود.

در اکثر کودکان علت مشخصی برای آن پیدا نمی‌شود، اما عوامل ژنتیکی می‌توانند در برخی موارد نقش داشته باشند.

• بسیاری از کودکان در سال‌های ابتدایی هیچ علامتی ندارند.
• گاهی سوفل قلبی اولین یافته است.
• در نقص‌های بزرگ‌تر ممکن است کاهش تحمل فعالیت یا عفونت‌های تنفسی بیشتر دیده شود، هرچند این علائم اختصاصی نیستند.

• نقص‌های کوچک ممکن است تنها پیگیری شوند.
• اگر ASD اندازه قابل‌توجهی داشته باشد و باعث افزایش حجم بخش راست قلب شود، بستن آن ممکن است توصیه شود.
• در بعضی انواع ASD امکان بستن نقص با وسیله مخصوص از طریق کاتتر وجود دارد و در برخی موارد جراحی لازم می‌شود.

پس از تشخیص ASD، اکوکاردیوگرافی و پیگیری دوره‌ای برای بررسی اندازه نقص و اثر آن بر قلب اهمیت دارد.

درمان به‌موقع نقص‌هایی که نیاز به بسته شدن دارند می‌تواند از بعضی عوارض طولانی‌مدت جلوگیری کند.

مجرای شریانی یک رگ طبیعی در دوران جنینی است که آئورت را به شریان ریوی متصل می‌کند.

این رگ معمولاً پس از تولد بسته می‌شود.

اگر مجرا باز باقی بماند، به آن PDA گفته می‌شود.

PDA در نوزادان نارس بیشتر دیده می‌شود.

در برخی نوزادان رسیده نیز مجرا پس از تولد بسته نمی‌شود.

• PDA کوچک ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند.
• اگر مجرا بزرگ باشد، تنفس سریع، خستگی هنگام تغذیه، تعریق و وزن‌گیری نامناسب ممکن است دیده شوند.

• روش درمان بر اساس سن کودک و اندازه مجرا تعیین می‌شود.
• در برخی نوزادان نارس دارو ممکن است برای کمک به بسته شدن مجرا استفاده شود.
• در کودکان بزرگ‌تر، بستن PDA با کاتتر و وسیله مخصوص یکی از روش‌های درمانی است. در بعضی شرایط نیز جراحی مطرح می‌شود.

پس از تشخیص PDA، ارزیابی اندازه مجرا و تأثیر آن بر قلب اهمیت دارد.

PDA بزرگ همراه با مشکلات رشد یا تنفس نیازمند پیگیری دقیق‌تر است.

درمان مناسب مواردی که جریان خون قابل‌توجه ایجاد می‌کنند می‌تواند احتمال بعضی عوارض قلبی و ریوی را کاهش دهد.

دریچه آئورت مسیر خروج خون از بطن چپ به آئورت را کنترل می‌کند.

اگر دریچه باریک‌تر از حالت طبیعی باشد، قلب برای عبور دادن خون باید فشار بیشتری ایجاد کند.

شدت تنگی در بیماران مختلف متفاوت است.

در کودکان، تنگی دریچه آئورت اغلب با شکل غیرطبیعی دریچه از زمان تولد ارتباط دارد.

برای مثال ممکن است دریچه به‌جای سه لت طبیعی، دو لت داشته باشد.

• موارد خفیف ممکن است بدون علامت باشند.
• با افزایش شدت تنگی، درد قفسه سینه هنگام فعالیت، تنگی نفس، خستگی یا سنکوپ ممکن است ایجاد شوند.
• در شیرخواران مبتلا به تنگی شدید، علائم می‌توانند جدی‌تر باشند.

• در موارد خفیف ممکن است فقط پیگیری با اکوکاردیوگرافی لازم باشد.
• در تنگی قابل‌توجه، بالون‌والوولوپلاستی از طریق کاتتر یکی از روش‌های درمان است.
• در برخی کودکان بر اساس ساختار دریچه و شرایط قلب ممکن است جراحی مناسب‌تر باشد.

سنکوپ هنگام ورزش، درد قفسه سینه هنگام فعالیت یا کاهش تحمل ورزش در کودکی که بیماری دریچه آئورت دارد باید جدی گرفته شود.

خود ساختار غیرطبیعی دریچه قابل پیشگیری نیست، اما پیگیری منظم امکان تشخیص تغییر شدت تنگی را فراهم می‌کند.

در این بیماری بخشی از آئورت، یعنی رگ اصلی خروجی قلب، باریک‌تر از حالت طبیعی است.

در نتیجه قلب برای رساندن خون به قسمت‌های پایین بدن باید با فشار بیشتری کار کند.

این بیماری معمولاً مادرزادی است.

تنگی آئورت می‌تواند به‌تنهایی یا همراه با سایر مشکلات قلبی دیده شود و در برخی سندرم‌های ژنتیکی مانند سندرم ترنر فراوانی بیشتری دارد.

• در نوزادان مبتلا به تنگی شدید ممکن است پس از تولد علائم گردش خون ضعیف یا تنفس نامناسب ایجاد شود.
• در کودکان بزرگ‌تر، فشار خون بالا در دست‌ها، ضعف پاها یا سردرد ممکن است دیده شود.
• گاهی بیماری هنگام اندازه‌گیری فشار خون یا شنیدن سوفل تشخیص داده می‌شود.

• جراحی و روش‌های کاتتری مانند بالون یا استنت می‌توانند در شرایط مختلف استفاده شوند.
• انتخاب روش به سن بیمار، محل تنگی و آناتومی آئورت بستگی دارد.

کودک مبتلا به Coarctation حتی پس از درمان نیز ممکن است به پیگیری فشار خون و وضعیت آئورت نیاز داشته باشد.

پیگیری منظم فشار خون و تصویربرداری قلب و آئورت می‌تواند به تشخیص زودهنگام تنگی مجدد یا سایر مشکلات کمک کند.

تترالوژی فالوت یکی از بیماری‌های مادرزادی قلب است که از چند تغییر ساختاری هم‌زمان تشکیل می‌شود.

این تغییرات می‌توانند باعث کاهش میزان خونی شوند که برای دریافت اکسیژن به ریه‌ها می‌رود.

اختلال در شکل‌گیری قلب جنین باعث ایجاد مجموعه تغییرات ساختاری این بیماری می‌شود.

در برخی بیماران عوامل ژنتیکی نیز ممکن است نقش داشته باشند.

• کبودی می‌تواند یکی از علائم اصلی باشد.
• در بعضی کودکان حملات افزایش کبودی هنگام گریه یا فعالیت ایجاد می‌شود.
• رشد نامناسب یا کاهش تحمل فعالیت نیز ممکن است دیده شود.

• درمان اصلی معمولاً جراحی است.
• زمان و نوع عمل به شدت انسداد جریان خون به ریه و وضعیت کودک بستگی دارد.
• بعد از جراحی نیز پیگیری طولانی‌مدت قلب اهمیت دارد.

هر نوزاد یا کودک مبتلا به این بیماری باید تحت پیگیری منظم قلب کودکان باشد.

افزایش ناگهانی کبودی، بی‌حالی یا مشکل تنفسی نیازمند ارزیابی فوری است.

پیگیری بعد از جراحی، بررسی عملکرد قلب و پایش ریتم قلب از بخش‌های مهم مراقبت طولانی‌مدت هستند.

آریتمی به هر نوع اختلال در ریتم طبیعی ضربان قلب گفته می‌شود.

قلب ممکن است بسیار سریع، بسیار آهسته یا نامنظم بتپد.

همه احساس‌های تپش قلب به معنی آریتمی خطرناک نیستند، اما تکرار علائم یا همراهی آن‌ها با سنکوپ نیاز به بررسی دارد.

بعضی آریتمی‌ها از اختلال در سیستم الکتریکی قلب ناشی می‌شوند.

مسیرهای الکتریکی اضافه، بیماری‌های مادرزادی قلب، بعضی داروها و اختلالات الکترولیتی نیز ممکن است باعث آریتمی شوند.

• کودک بزرگ‌تر ممکن است از ضربان سریع یا کوبنده قلب شکایت کند.
• سرگیجه، درد قفسه سینه، تنگی نفس یا غش نیز ممکن است همراه باشند.
• در شیرخواران، آریتمی طولانی ممکن است با بی‌قراری، کاهش تغذیه یا تنفس سریع ظاهر شود.

• درمان به نوع آریتمی بستگی دارد.
• برخی آریتمی‌ها تنها نیاز به پیگیری دارند، در حالی که بعضی موارد ممکن است با دارو، ابلیشن از طریق کاتتر یا دستگاه‌هایی مانند ضربان‌ساز درمان شوند.

تپش قلب مکرر، حملات ناگهانی ضربان بسیار سریع یا همراه شدن تپش قلب با سنکوپ، درد قفسه سینه یا تنگی نفس نیازمند بررسی است.

• تشخیص نوع آریتمی و رعایت برنامه درمانی اهمیت دارد.
• اگر کودک داروی قلبی مصرف می‌کند، تغییر یا قطع دارو باید تحت نظر پزشک انجام شود.

کاوازاکی یک بیماری التهابی است که بیشتر در کودکان خردسال دیده می‌شود.

اهمیت این بیماری به احتمال درگیری عروق کرونر قلب مربوط می‌شود.

اگر بیماری به‌موقع تشخیص داده شود، درمان می‌تواند احتمال بعضی عوارض قلبی را کاهش دهد.

علت دقیق بیماری مشخص نیست.

به نظر می‌رسد واکنش سیستم ایمنی در کودک مستعد نقش داشته باشد.

کاوازاکی بیماری مسری معمولی محسوب نمی‌شود.

• تب طولانی، قرمزی چشم‌ها، تغییرات لب و زبان، بثورات پوستی، قرمزی یا تورم دست و پا و بزرگ شدن غدد لنفاوی گردن ممکن است دیده شوند.
• همه کودکان تمام علائم کلاسیک را ندارند و در برخی موارد بیماری به شکل ناقص ظاهر می‌شود.

• درمان معمولاً در بیمارستان انجام می‌شود.
• ایمونوگلوبولین وریدی یا IVIG یکی از درمان‌های اصلی است و آسپیرین نیز بر اساس شرایط بیمار استفاده می‌شود.
• اکوکاردیوگرافی برای بررسی عروق کرونر اهمیت دارد.

تب طولانی چندروزه همراه با علائم پوستی، قرمزی چشم یا تغییرات دهان باید ارزیابی شود.

اگر پزشک احتمال کاوازاکی را مطرح کند، تأخیر در ارزیابی قلب مناسب نیست.

• تشخیص و درمان زودهنگام از مهم‌ترین عوامل کاهش احتمال درگیری عروق کرونر است.
• پیگیری اکوکاردیوگرافی نیز بر اساس شدت بیماری انجام می‌شود.

میوکاردیت به التهاب عضله قلب گفته می‌شود.

این التهاب می‌تواند عملکرد پمپاژ قلب یا سیستم الکتریکی آن را تحت تأثیر قرار دهد.

شدت بیماری از علائم خفیف تا مشکلات جدی قلبی متفاوت است.

عفونت‌های ویروسی از علل شناخته‌شده میوکاردیت هستند.

در بعضی موارد واکنش‌های ایمنی یا علل دیگر نیز مطرح می‌شوند.

• در کودکان بزرگ‌تر ممکن است درد قفسه سینه، تنگی نفس، تپش قلب یا ضعف ایجاد شود.
• در نوزادان و کودکان کوچک‌تر علائم می‌توانند غیر اختصاصی‌تر باشند و با کاهش تغذیه، تنفس سریع یا بی‌حالی ظاهر شوند.

• درمان بر اساس شدت بیماری انجام می‌شود.
• کودک ممکن است به استراحت، داروهای حمایت‌کننده عملکرد قلب یا در موارد شدیدتر مراقبت بیمارستانی نیاز داشته باشد.

درد قفسه سینه بعد از یک عفونت، به‌خصوص اگر همراه با تنگی نفس، تپش قلب یا ضعف باشد، باید بررسی شود.

• پس از تشخیص میوکاردیت، محدود کردن فعالیت بدنی برای مدتی ممکن است توصیه شود.
• زمان بازگشت به ورزش باید توسط پزشک تعیین شود.

کاردیومیوپاتی به گروهی از بیماری‌ها گفته می‌شود که عضله قلب را درگیر می‌کنند.

عضله قلب ممکن است بزرگ‌تر، ضخیم‌تر یا ضعیف‌تر از حالت طبیعی شود.

عوامل ژنتیکی، بعضی عفونت‌ها، بیماری‌های متابولیک و علل دیگر ممکن است نقش داشته باشند.

در برخی کودکان علت دقیق مشخص نمی‌شود.

• کاهش تحمل فعالیت، خستگی، تنگی نفس، تپش قلب یا سنکوپ ممکن است دیده شوند.
• نوزادان ممکن است با تغذیه ضعیف یا وزن‌گیری نامناسب مراجعه کنند.

• نوع درمان به شکل بیماری و عملکرد قلب بستگی دارد.
• دارودرمانی، کنترل آریتمی و در موارد شدید روش‌های پیشرفته‌تر درمان ممکن است لازم شوند.

وجود سابقه خانوادگی کاردیومیوپاتی یا مرگ ناگهانی در سن پایین می‌تواند دلیل مهمی برای ارزیابی قلبی باشد.

پیگیری منظم و رعایت محدودیت‌های ورزشی در بیمارانی که به آن نیاز دارند اهمیت دارد.

سنکوپ به از دست دادن موقت هوشیاری در اثر کاهش گذرای خون‌رسانی به مغز گفته می‌شود.

بسیاری از موارد غش در نوجوانان منشأ قلبی ندارند، اما بعضی الگوهای سنکوپ باید دقیق‌تر بررسی شوند.

افت فشار خون، ایستادن طولانی، کم‌آبی یا واکنش وازوواگال از علل شایع هستند.

در تعداد کمتری از بیماران، آریتمی یا بیماری ساختاری قلب ممکن است علت باشد.

غش هنگام ورزش، سنکوپ بدون علائم هشدار قبلی، همراهی با تپش قلب یا درد قفسه سینه و سابقه خانوادگی مرگ ناگهانی اهمیت بیشتری دارند.

شرح حال دقیق اهمیت زیادی دارد.

بر اساس شرایط ممکن است نوار قلب، اکوکاردیوگرافی، هولتر یا سایر بررسی‌ها انجام شوند.

درمان نیز بر اساس علت سنکوپ انتخاب می‌شود.

سنکوپ هنگام ورزش یا سنکوپ همراه با علائم قلبی باید بررسی شود.

در سنکوپ‌های وازوواگال، مصرف کافی مایعات و شناخت علائم هشدار ممکن است کمک‌کننده باشد، اما ابتدا باید علت مناسب تشخیص داده شود.

اکوکاردیوگرافی نوعی تصویربرداری با امواج صوتی است که ساختار و عملکرد قلب را نشان می‌دهد.

با استفاده از اکو می‌توان حفره‌های قلب، دریچه‌ها، مسیر جریان خون و بسیاری از بیماری‌های مادرزادی را بررسی کرد.

پروب دستگاه روی قفسه سینه قرار می‌گیرد و تصاویر قلب روی مانیتور نمایش داده می‌شوند.

این بررسی معمولاً دردناک نیست و از اشعه یونیزان استفاده نمی‌کند.

سوفل مشکوک، نقص مادرزادی قلب، کبودی، بعضی آریتمی‌ها یا یافته غیرطبیعی در معاینه ممکن است از دلایل انجام اکو باشند.

اکوکاردیوگرافی اطلاعات مستقیمی درباره ساختار و عملکرد قلب ارائه می‌دهد و یکی از ابزارهای اصلی قلب کودکان محسوب می‌شود.

همه مشکلات قلب با اکو مشخص نمی‌شوند.

در بعضی شرایط ممکن است MRI، CT، هولتر یا کاتتریزاسیون نیز لازم باشد.

• برای اکو معمول قفسه سینه معمولاً آمادگی خاصی لازم نیست.
• کودکان بسیار کوچک ممکن است برای ثابت ماندن به شرایط متفاوتی نیاز داشته باشند.

اکوکاردیوگرافی جنین سونوگرافی تخصصی قلب جنین است.

هدف آن بررسی ساختار قلب، جریان خون و ریتم قلب پیش از تولد است.

پروب سونوگرافی روی شکم مادر قرار می‌گیرد و تصاویر مختلف قلب جنین بررسی می‌شوند.

مشکوک بودن سونوگرافی جنین به بیماری قلبی، سابقه بعضی بیماری‌های مادر، سابقه خانوادگی بیماری قلبی مادرزادی یا بعضی عوامل خطر می‌توانند دلیل انجام اکو جنین باشند.

تشخیص پیش از تولد بعضی بیماری‌های مهم می‌تواند به برنامه‌ریزی برای مراقبت بعد از تولد کمک کند.

خیر. بعضی نقص‌های کوچک یا بیماری‌هایی که بعداً ایجاد می‌شوند ممکن است در دوران جنینی قابل تشخیص نباشند.

برنامه پیگیری بر اساس نوع بیماری تنظیم می‌شود و در بعضی موارد محل و شرایط زایمان نیز با توجه به نیاز نوزاد برنامه‌ریزی می‌شود.

ECG فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می‌کند.

این بررسی می‌تواند اطلاعاتی درباره ریتم قلب و بعضی اختلالات الکتریکی ارائه دهد.

چند الکترود روی پوست قفسه سینه و اندام‌ها قرار می‌گیرند و فعالیت الکتریکی برای چند ثانیه ثبت می‌شود.

تپش قلب، سنکوپ، درد قفسه سینه در شرایط خاص یا احتمال آریتمی از دلایل انجام ECG هستند.

آزمایش سریع و غیرتهاجمی است و می‌تواند بسیاری از اختلالات ریتم را نشان دهد.

اگر آریتمی فقط گاهی ایجاد شود، ممکن است نوار قلب معمولی بین حملات طبیعی باشد.

در چنین شرایطی ممکن است پایش طولانی‌تر با هولتر یا دستگاه‌های دیگر مطرح شود.

هولتر دستگاه کوچکی است که ریتم قلب را برای مدت طولانی‌تر، معمولاً یک یا چند روز، ثبت می‌کند.

الکترودهایی روی قفسه سینه قرار می‌گیرند و دستگاه هنگام فعالیت‌های روزانه ریتم قلب را ثبت می‌کند.

تپش قلب متناوب، سنکوپ یا احتمال آریتمی‌هایی که در نوار قلب معمولی ثبت نشده‌اند از دلایل احتمالی هستند.

احتمال ثبت آریتمی‌هایی که به‌صورت دوره‌ای ایجاد می‌شوند بیشتر می‌شود.

اگر علامت بسیار به‌ندرت اتفاق بیفتد، ممکن است در مدت ثبت هولتر نیز ایجاد نشود.

ثبت زمان بروز علائم به پزشک کمک می‌کند نتیجه دستگاه با احساس کودک مقایسه شود.

در کاتتریزاسیون، لوله‌های باریک از طریق رگ‌های بدن به سمت قلب هدایت می‌شوند.

این روش می‌تواند برای تشخیص یا درمان برخی بیماری‌های قلبی استفاده شود.

کاتتر معمولاً از طریق عروق کشاله ران یا در شرایط خاص از مسیرهای دیگر وارد می‌شود.

پزشک می‌تواند فشارها و جریان خون را اندازه‌گیری کند یا در صورت نیاز مداخله درمانی انجام دهد.

برخی تنگی‌های دریچه‌ای یا عروقی و بعضی سوراخ‌های قلب می‌توانند با روش‌های کاتتری درمان شوند.

در بعضی بیماری‌ها امکان درمان بدون جراحی باز قلب وجود دارد.

خونریزی محل ورود کاتتر، آسیب عروقی، آریتمی یا سایر عوارض ممکن است رخ دهند و احتمال آن‌ها به نوع مداخله بستگی دارد.

بررسی داروها، ناشتا بودن طبق دستور و مراقبت از محل ورود کاتتر پس از اقدام اهمیت دارند.