دکتر امیررضا صادقی فر

روتاتور کاف مجموعه‌ای از عضلات و تاندون‌ها در اطراف مفصل شانه است که در حرکت دادن بازو و حفظ ثبات شانه نقش دارند.

اگر یک یا چند تاندون این مجموعه دچار پارگی شوند، به این وضعیت پارگی روتاتور کاف گفته می‌شود.

پارگی ممکن است کامل یا ناقص باشد و شدت علائم نیز در بیماران مختلف متفاوت است.

بعضی پارگی‌های کوچک ممکن است علائم محدودی ایجاد کنند، در حالی که پارگی‌های بزرگ‌تر می‌توانند باعث درد و کاهش قدرت شانه شوند.

پارگی ممکن است به‌صورت تدریجی و در اثر تغییرات فرسایشی تاندون ایجاد شود.

افزایش سن، فعالیت‌های تکراری بالای سر و بعضی مشاغل یا ورزش‌ها می‌توانند فشار بیشتری روی تاندون‌های شانه وارد کنند.

در بعضی بیماران پارگی به دنبال آسیب ناگهانی مانند زمین خوردن روی دست، کشیده شدن شدید بازو یا دررفتگی شانه ایجاد می‌شود.

گاهی نیز ترکیبی از فرسایش قبلی تاندون و یک آسیب نسبتاً کوچک باعث ایجاد پارگی می‌شود.

• درد در قسمت خارجی یا جلوی شانه می‌تواند از علائم این آسیب باشد.
• درد ممکن است هنگام بالا بردن دست یا انجام فعالیت بالای سر بیشتر شود.
• بعضی بیماران هنگام خوابیدن روی شانه آسیب‌دیده درد بیشتری احساس می‌کنند.
• کاهش قدرت بازو، دشواری در بالا بردن دست و درد هنگام پوشیدن لباس یا برداشتن وسایل از ارتفاع نیز ممکن است دیده شود.

همه پارگی‌های روتاتور کاف نیاز به جراحی ندارند.

در بعضی بیماران کاهش فعالیت‌های دردناک، داروهای ضدالتهاب در صورت مناسب بودن، فیزیوتراپی و تقویت عضلات اطراف شانه می‌تواند به کاهش علائم کمک کند.

تصمیم درباره جراحی به عواملی مانند سن، میزان فعالیت، اندازه پارگی، مدت ایجاد آسیب، شدت ضعف و پاسخ به درمان غیرجراحی بستگی دارد.

اگر پارگی بزرگ باشد، ضعف قابل‌توجه ایجاد کرده باشد یا پس از آسیب ناگهانی رخ داده باشد، ممکن است ترمیم جراحی بررسی شود.

اگر درد شانه برای چند هفته ادامه پیدا کند یا توانایی بالا بردن دست کاهش یابد، بررسی ارتوپدی می‌تواند مناسب باشد.

ایجاد ضعف ناگهانی پس از زمین خوردن یا آسیب شانه نیز اهمیت بیشتری دارد.

درد مداوم شبانه یا محدود شدن فعالیت‌های روزانه از دیگر دلایلی هستند که ممکن است نیاز به بررسی داشته باشند.

تقویت مناسب عضلات شانه، افزایش تدریجی شدت فعالیت ورزشی و رعایت تکنیک مناسب هنگام انجام فعالیت‌های بالای سر می‌تواند به کاهش فشار اضافی بر شانه کمک کند.

در صورت شروع درد مداوم نیز ادامه فعالیت سنگین بدون بررسی ممکن است باعث تشدید علائم شود.

شانه یخ‌زده یا Adhesive Capsulitis شرایطی است که با درد و کاهش تدریجی دامنه حرکت مفصل شانه همراه می‌شود.

در این بیماری کپسول اطراف مفصل شانه سفت‌تر شده و حرکت شانه محدود می‌شود.

یکی از ویژگی‌های مهم شانه یخ‌زده این است که هم حرکت فعال بیمار و هم حرکت غیرفعال مفصل ممکن است کاهش پیدا کند.

در بعضی بیماران علت مشخصی برای ایجاد شانه یخ‌زده پیدا نمی‌شود.

دیابت می‌تواند با افزایش احتمال این مشکل همراه باشد.

بی‌حرکت ماندن طولانی شانه بعد از جراحی، شکستگی یا آسیب نیز ممکن است احتمال خشکی مفصل را افزایش دهد.

این بیماری معمولاً به‌تدریج ایجاد می‌شود و ممکن است طی چند مرحله پیشرفت کند.

• درد و محدود شدن حرکت از علائم اصلی هستند.
• بیمار ممکن است هنگام بردن دست پشت کمر، پوشیدن لباس، شانه کردن مو یا بالا بردن دست دچار مشکل شود.
• در مراحل اولیه ممکن است درد بیشتر باشد و به مرور خشکی مفصل برجسته‌تر شود.
• درد شبانه نیز ممکن است خواب بیمار را مختل کند.

درمان در بسیاری از بیماران با روش‌های غیرجراحی شروع می‌شود.

کنترل درد، فیزیوتراپی و تمرینات افزایش دامنه حرکت ممکن است استفاده شوند.

در برخی شرایط تزریق داخل مفصل نیز می‌تواند مطرح شود.

اگر محدودیت حرکت شدید باشد و به درمان‌های معمول پاسخ مناسبی ندهد، روش‌هایی مانند آزادسازی مفصل یا سایر مداخلات ممکن است بررسی شوند.

اگر دامنه حرکت شانه به‌تدریج کمتر شود یا فعالیت‌هایی مانند پوشیدن لباس و بالا بردن دست دشوار شوند، بررسی ارتوپدی می‌تواند کمک‌کننده باشد.

همچنین اگر درد و خشکی برای مدت طولانی ادامه داشته باشند، بهتر است علت دقیق محدودیت حرکت مشخص شود.

بعد از بعضی آسیب‌ها یا جراحی‌ها، شروع حرکت مفصل در زمان مناسب و طبق نظر پزشک یا فیزیوتراپیست می‌تواند در کاهش خشکی کمک‌کننده باشد.

حرکت دادن شدید و دردناک شانه بدون برنامه نیز ممکن است مناسب نباشد.

دررفتگی شانه زمانی ایجاد می‌شود که سر استخوان بازو از محل طبیعی خود در مفصل شانه خارج شود.

شانه به دلیل دامنه حرکت زیاد، برای حفظ پایداری به ساختارهای مختلفی مانند کپسول، رباط‌ها، لابروم و عضلات اطراف مفصل وابسته است.

دررفتگی ممکن است پس از یک ضربه ایجاد شود و در برخی بیماران پس از اولین آسیب دوباره تکرار شود.

زمین خوردن، تصادف یا بعضی ورزش‌های برخوردی می‌توانند باعث دررفتگی شوند.

هنگام دررفتگی ممکن است رباط‌ها یا لابروم مفصل آسیب ببینند.

اگر این ساختارها به اندازه کافی ترمیم نشوند، بیمار ممکن است بعدها احساس کند شانه در بعضی حرکات «خالی می‌کند» یا دوباره از جای خود خارج می‌شود.

• دررفتگی حاد معمولاً با درد شدید و تغییر شکل مفصل همراه است.
• بعد از جااندازی، ممکن است درد و محدودیت حرکت برای مدتی باقی بماند.
• در بی‌ثباتی مزمن، بیمار ممکن است احساس لغزش شانه، ترس هنگام بردن دست به بعضی وضعیت‌ها یا دررفتگی‌های تکرارشونده داشته باشد.

دررفتگی حاد باید توسط فرد آموزش‌دیده ارزیابی و جااندازی شود.

پس از آن ممکن است مدتی بی‌حرکتی و سپس توان‌بخشی انجام شود.

اگر بی‌ثباتی ادامه پیدا کند یا دررفتگی به‌طور مکرر تکرار شود، ممکن است جراحی برای ترمیم ساختارهای آسیب‌دیده مفصل مطرح شود.

دررفتگی جدید نیازمند ارزیابی سریع پزشکی است.

بیمار نباید بدون آموزش مناسب تلاش کند شانه را به زور جا بیندازد.

دررفتگی مکرر، احساس ناپایداری مفصل یا ترس از انجام بعضی حرکات نیز می‌تواند نیازمند بررسی توسط جراح شانه باشد.

توان‌بخشی و تقویت عضلات اطراف شانه بعد از آسیب می‌تواند در حفظ ثبات مفصل کمک‌کننده باشد.

در بیمارانی که آسیب ساختاری قابل‌توجه دارند، درمان مناسب بر اساس نظر پزشک می‌تواند احتمال دررفتگی مجدد را کاهش دهد.

آرتروز شانه زمانی ایجاد می‌شود که غضروف سطح مفصل دچار آسیب یا فرسایش شود.

غضروف سالم کمک می‌کند استخوان‌ها با اصطکاک کمتری روی یکدیگر حرکت کنند.

با کاهش کیفیت غضروف، حرکت مفصل ممکن است دردناک و محدود شود.

افزایش سن می‌تواند احتمال تغییرات فرسایشی مفصل را بیشتر کند.

آسیب قبلی شانه، شکستگی داخل مفصل، بعضی بیماری‌های التهابی و جراحی‌های قبلی نیز ممکن است در ایجاد آرتروز نقش داشته باشند.

• درد هنگام حرکت، خشکی مفصل و کاهش دامنه حرکت از علائم احتمالی هستند.
• بعضی بیماران هنگام حرکت صدای تق‌تق یا ساییدگی احساس می‌کنند.
• درد شبانه نیز ممکن است ایجاد شود.

در مراحل اولیه ممکن است تغییر فعالیت، دارو، فیزیوتراپی و بعضی روش‌های غیرجراحی برای کاهش علائم استفاده شوند.

اگر تخریب مفصل شدید باشد و درد با روش‌های دیگر کنترل نشود، تعویض مفصل شانه ممکن است یکی از گزینه‌های درمانی باشد.

نوع عمل به شرایط مفصل، وضعیت تاندون‌های روتاتور کاف و عوامل دیگر بستگی دارد.

درد مداوم، کاهش حرکت، اختلال خواب یا دشوار شدن کارهای روزمره می‌تواند نیازمند ارزیابی باشد.

اگر درمان‌های قبلی تأثیر کافی نداشته باشند، بررسی گزینه‌های دیگر درمان نیز ممکن است مطرح شود.

همه انواع آرتروز قابل پیشگیری نیستند.

حفظ قدرت و دامنه حرکت مناسب، کنترل وزن و درمان مناسب آسیب‌های قبلی مفصل ممکن است در کاهش فشار اضافی بر مفاصل نقش داشته باشند.

در بعضی حرکات، تاندون‌های روتاتور کاف و بافت‌های اطراف ممکن است در فضای زیر استخوان آکرومیون تحت فشار قرار بگیرند.

این وضعیت می‌تواند با درد هنگام بالا بردن دست همراه باشد.

اصطلاحات مختلفی مانند Impingement یا درد ساب‌آکرومیال برای توصیف بعضی از این شرایط استفاده می‌شوند.

فعالیت‌های مکرر بالای سر، ضعف عضلات اطراف کتف و تغییرات تاندون‌ها ممکن است در ایجاد علائم نقش داشته باشند.

در بعضی بیماران مشکلات ساختاری دیگری نیز همراه وجود دارد.

• درد هنگام بالا بردن بازو، درد هنگام خوابیدن روی شانه و احساس ضعف ممکن است دیده شوند.
• درد ممکن است در قسمت بیرونی بازو نیز احساس شود.

در بسیاری از بیماران درمان ابتدا با اصلاح فعالیت، تمرینات توان‌بخشی و کنترل التهاب انجام می‌شود.

درمان باید بر اساس علت واقعی درد انتخاب شود و هر مورد درد شانه الزاماً نیاز به جراحی ندارد.

اگر درد چند هفته ادامه داشته باشد، فعالیت روزانه را محدود کند یا همراه با ضعف باشد، بررسی ارتوپدی می‌تواند مناسب باشد.

اصلاح تکنیک فعالیت، تقویت عضلات شانه و کتف و کاهش فعالیت‌های دردناک تا زمان بهبود ممکن است کمک‌کننده باشد.

تنیس البو یا اپی‌کندیلیت خارجی آرنج به درد و آسیب تاندون‌های قسمت خارجی آرنج گفته می‌شود.

برخلاف نام آن، بیمار برای ابتلا به این مشکل الزاماً نباید تنیس بازی کند.

فعالیت‌هایی که نیاز به گرفتن، بلند کردن یا حرکات تکراری مچ دارند نیز ممکن است با این مشکل همراه باشند.

استفاده مکرر از عضلات ساعد می‌تواند به تاندون متصل به قسمت خارجی آرنج فشار وارد کند.

به مرور ممکن است تغییرات و آسیب‌های کوچک در بافت تاندون ایجاد شوند.

فعالیت شغلی، ورزشی یا انجام حرکات تکراری می‌تواند در ایجاد علائم نقش داشته باشد.

• درد در قسمت خارجی آرنج از علائم مهم است.
• درد ممکن است هنگام گرفتن اشیا، باز کردن در، بلند کردن فنجان یا استفاده از ابزار بیشتر شود.
• گاهی قدرت گرفتن دست نیز به دلیل درد کاهش پیدا می‌کند.

استراحت نسبی از فعالیت تحریک‌کننده، اصلاح فعالیت و تمرینات کششی و تقویتی می‌توانند بخشی از درمان باشند.

فیزیوتراپی یا بعضی روش‌های دیگر نیز ممکن است بر اساس شرایط بیمار استفاده شوند.

بسیاری از بیماران بدون جراحی بهبود پیدا می‌کنند.

در مواردی که علائم طولانی‌مدت و مقاوم باشند، بررسی روش‌های دیگر درمان ممکن است مطرح شود.

اگر درد برای مدت طولانی ادامه داشته باشد یا قدرت و عملکرد دست را محدود کند، ارزیابی پزشکی می‌تواند کمک‌کننده باشد.

وجود بی‌حسی یا گزگز نیز ممکن است نشان دهد مشکل فقط به تاندون محدود نیست.

اصلاح تکنیک فعالیت، کاهش حرکات تکراری شدید و تقویت مناسب عضلات ساعد ممکن است در کاهش فشار تاندون‌ها نقش داشته باشد.

آرنج گلف‌بازان یا اپی‌کندیلیت داخلی شرایطی است که تاندون‌های متصل به قسمت داخلی آرنج را درگیر می‌کند.

این مشکل نیز فقط در ورزشکاران دیده نمی‌شود.

حرکات تکراری مچ و انگشتان و فعالیت‌هایی که به عضلات خم‌کننده ساعد فشار وارد می‌کنند می‌توانند باعث ایجاد علائم شوند.

• درد و حساسیت در قسمت داخلی آرنج ممکن است ایجاد شود.
• درد گاهی به ساعد انتشار پیدا می‌کند و هنگام گرفتن یا خم کردن مچ بیشتر می‌شود.

کاهش فعالیت تحریک‌کننده، تمرینات توان‌بخشی و بعضی درمان‌های غیرجراحی ممکن است استفاده شوند.

جراحی معمولاً در موارد محدودی مطرح می‌شود.

درد طولانی، محدود شدن کار روزمره یا ضعف دست می‌تواند نیازمند بررسی باشد.

اصلاح روش انجام فعالیت و تقویت تدریجی عضلات ساعد می‌تواند فشار روی تاندون را کاهش دهد.

سندرم تونل کوبیتال در اثر فشار یا کشش بیش از حد عصب اولنار در اطراف آرنج ایجاد می‌شود.

این همان عصبی است که هنگام ضربه خوردن قسمت داخلی آرنج ممکن است احساس برق‌گرفتگی تا انگشتان ایجاد کند.

خم نگه داشتن طولانی آرنج، فشار مستقیم روی قسمت داخلی آرنج یا بعضی تغییرات ساختاری می‌تواند باعث افزایش فشار روی عصب شود.

• گزگز یا بی‌حسی انگشت کوچک و بخشی از انگشت حلقه ممکن است ایجاد شود.
• علائم در بعضی افراد هنگام خم بودن طولانی آرنج یا شب‌ها بیشتر می‌شوند.
• در مراحل شدیدتر ممکن است ضعف دست نیز ایجاد شود.

در مراحل اولیه ممکن است اصلاح وضعیت آرنج، جلوگیری از فشار مستقیم و بعضی روش‌های غیرجراحی استفاده شوند.

در مواردی که آسیب عصبی شدید باشد یا علائم ادامه پیدا کنند، جراحی آزادسازی عصب ممکن است بررسی شود.

بی‌حسی مداوم، ضعف دست یا کاهش حجم عضلات نیازمند ارزیابی دقیق‌تر است.

اجتناب از تکیه طولانی روی آرنج و کاهش مدت خم بودن شدید آرنج می‌تواند در برخی افراد کمک‌کننده باشد.

تونل کارپال فضای باریکی در مچ دست است که عصب مدین از آن عبور می‌کند.

اگر فشار داخل این فضا افزایش پیدا کند، عصب مدین ممکن است تحت فشار قرار گیرد و علائم سندرم تونل کارپال ایجاد شوند.

این بیماری یکی از موضوعاتی است که دکتر امیررضا صادقی‌فر در مطالعات علمی مرتبط با آن مشارکت داشته است.

ساختار مچ دست، التهاب بافت‌های اطراف، بعضی بیماری‌های زمینه‌ای و فشار طولانی بر عصب می‌توانند در ایجاد علائم نقش داشته باشند.

دیابت، برخی بیماری‌های روماتیسمی و آسیب‌های قبلی مچ نیز ممکن است احتمال بیماری را افزایش دهند.

• گزگز، بی‌حسی یا درد در شست، انگشت اشاره و انگشت میانی از علائم رایج هستند.
• علائم ممکن است شب‌ها شدیدتر شوند.
• در مراحل پیشرفته‌تر ممکن است قدرت دست کاهش پیدا کند یا بیمار در گرفتن اشیای کوچک مشکل داشته باشد.

در مراحل خفیف ممکن است اسپلینت مچ، اصلاح فعالیت و بعضی درمان‌های غیرجراحی استفاده شوند.

در بعضی بیماران تزریق نیز ممکن است برای کنترل موقت علائم مطرح شود.

اگر فشار روی عصب شدید باشد یا ضعف عضلانی ایجاد شود، جراحی آزادسازی تونل کارپال ممکن است بررسی شود.

بی‌حسی مداوم، بیدار شدن مکرر از خواب به دلیل گزگز دست، کاهش قدرت یا افتادن اشیا از دست می‌تواند نیازمند بررسی باشد.

در بعضی افراد کاهش فشار مداوم روی مچ و اصلاح فعالیت‌های تکراری ممکن است به کاهش علائم کمک کند.

اگر آسیب عصبی ایجاد شده باشد، تأخیر طولانی در ارزیابی ممکن است مناسب نباشد.

شکستگی به ایجاد ترک یا قطع پیوستگی استخوان گفته می‌شود.

شکستگی‌ها می‌توانند از یک ترک کوچک تا شکستگی‌های شدید همراه با جابه‌جایی استخوان متفاوت باشند.

زمین خوردن، تصادف، آسیب ورزشی و وارد شدن ضربه شدید از علل احتمالی هستند.

در افراد دارای پوکی استخوان ممکن است شکستگی با ضربه‌های نسبتاً خفیف‌تری ایجاد شود.

• درد، تورم، کبودی و دشواری در حرکت دادن اندام ممکن است دیده شوند.
• در بعضی شکستگی‌ها تغییر شکل واضح وجود دارد.
• اگر پوست باز شده و استخوان یا زخم عمیق دیده شود، شکستگی ممکن است باز باشد.

نوع درمان به محل و شکل شکستگی بستگی دارد.

برخی شکستگی‌ها با آتل یا گچ درمان می‌شوند.

در شکستگی‌های ناپایدار یا جابه‌جا شده ممکن است جراحی و استفاده از پیچ، پلاک یا میله داخل استخوانی مطرح شود.

درد شدید پس از ضربه، تغییر شکل اندام، ناتوانی در استفاده از عضو یا وجود زخم همراه با شکستگی نیازمند بررسی فوری هستند.

ارزیابی زودهنگام، ثابت نگه داشتن مناسب اندام و رعایت برنامه توان‌بخشی می‌تواند در کاهش بعضی عوارض کمک‌کننده باشد.

استئومیلیت به عفونت استخوان گفته می‌شود.

عفونت ممکن است از طریق خون به استخوان برسد یا پس از جراحی، شکستگی باز یا زخم عمیق ایجاد شود.

استئومیلیت از زمینه‌هایی است که دکتر امیررضا صادقی‌فر در پژوهش‌های علمی جدید مرتبط با آن مشارکت داشته است.

باکتری‌ها می‌توانند از طریق جریان خون یا مستقیماً از یک زخم یا جراحی وارد استخوان شوند.

وجود وسایل فلزی داخل استخوان و بعضی بیماری‌های زمینه‌ای ممکن است شرایط درمان را پیچیده‌تر کنند.

• درد، تورم، قرمزی و گاهی تب ممکن است دیده شوند.
• در عفونت مزمن ممکن است ترشح از زخم یا باز شدن مکرر مسیر عفونت وجود داشته باشد.

درمان ممکن است شامل آنتی‌بیوتیک و در بعضی بیماران جراحی برای خارج کردن بافت عفونی باشد.

نوع درمان به محل عفونت، شدت بیماری، میکروب و وضعیت استخوان بستگی دارد.

درد و تورم مداوم استخوان همراه با تب، ترشح از زخم جراحی یا مشکلات طولانی پس از شکستگی می‌تواند نیازمند بررسی باشد.

درمان مناسب زخم‌ها و شکستگی‌های باز، رعایت مراقبت بعد از جراحی و پیگیری علائم عفونت می‌تواند در کاهش خطر بعضی موارد نقش داشته باشد.

آرتروسکوپی روشی است که جراح با استفاده از دوربین ظریف داخل مفصل شانه را مشاهده می‌کند.

این روش از طریق برش‌های کوچک انجام می‌شود و امکان ارزیابی و درمان بعضی مشکلات داخل مفصل را فراهم می‌کند.

دوربین کوچکی از طریق یک برش وارد مفصل می‌شود و تصویر داخل مفصل روی مانیتور نمایش داده می‌شود.

از برش‌های دیگر نیز ابزارهای جراحی وارد می‌شوند.

نوع اقدام انجام‌شده به مشکل بیمار بستگی دارد.

بعضی بیماران مبتلا به پارگی روتاتور کاف، آسیب لابروم، بی‌ثباتی شانه یا سایر مشکلات داخل مفصل ممکن است برای آرتروسکوپی ارزیابی شوند.

هر درد شانه نیاز به آرتروسکوپی ندارد.

استفاده از برش‌های کوچک‌تر و امکان مشاهده مستقیم داخل مفصل از ویژگی‌های این روش هستند.

• عفونت، خونریزی، خشکی شانه، آسیب عصبی و باقی ماندن درد از عوارض احتمالی هستند، هرچند احتمال آن‌ها در همه بیماران یکسان نیست.

بیمار باید داروها و بیماری‌های زمینه‌ای خود را قبل از عمل به پزشک اعلام کند.

پس از جراحی ممکن است برای مدتی از اسلینگ استفاده شود و برنامه فیزیوتراپی بر اساس نوع عمل تنظیم شود.

در این جراحی، تاندون پاره‌شده روتاتور کاف به محل اتصال خود روی استخوان بازگردانده و ثابت می‌شود.

عمل در بسیاری از بیماران می‌تواند با روش آرتروسکوپی انجام شود.

جراح با استفاده از ابزارهای مخصوص و وسایلی مانند انکر، تاندون را در محل مناسب ثابت می‌کند.

اندازه پارگی، سن، سطح فعالیت، شدت ضعف، مدت آسیب و پاسخ به درمان غیرجراحی در تصمیم‌گیری نقش دارند.

در بیمار مناسب، هدف جراحی می‌تواند کاهش درد و بهبود قدرت و عملکرد شانه باشد.

• خشکی شانه، عفونت، درد مداوم و ترمیم نشدن کامل یا پارگی مجدد تاندون از عوارض احتمالی هستند.

بعد از عمل معمولاً استفاده از اسلینگ و محدود کردن بعضی حرکات لازم است.

توان‌بخشی مرحله‌ای اهمیت زیادی دارد و بیمار نباید زودتر از زمان توصیه‌شده فشار زیادی روی تاندون ترمیم‌شده وارد کند.

این جراحی برای ترمیم ساختارهایی انجام می‌شود که در اثر دررفتگی آسیب دیده‌اند و نمی‌توانند ثبات کافی مفصل را حفظ کنند.

بسته به نوع آسیب، ترمیم ممکن است به روش آرتروسکوپی یا جراحی باز انجام شود.

لابروم و رباط‌های آسیب‌دیده ممکن است ترمیم یا سفت شوند.

در بعضی بیماران که از دست رفتن استخوان قابل‌توجه وجود دارد، روش‌های متفاوتی لازم می‌شود.

دررفتگی‌های مکرر، بی‌ثباتی واضح و عدم پاسخ مناسب به توان‌بخشی ممکن است از شرایط بررسی جراحی باشند.

هدف درمان کاهش احتمال دررفتگی مجدد و بازگرداندن ثبات مفصل است.

• خشکی، عفونت، باقی ماندن بی‌ثباتی یا دررفتگی مجدد از عوارض احتمالی هستند.

پس از عمل معمولاً دوره‌ای از محدودیت حرکت و سپس فیزیوتراپی مرحله‌ای لازم است.

بازگشت به ورزش باید با توجه به ترمیم و قدرت شانه انجام شود.

در تعویض مفصل شانه، قسمت‌های آسیب‌دیده سطح مفصل با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

انواع مختلفی از تعویض مفصل وجود دارد و انتخاب روش به ساختار شانه و وضعیت تاندون‌ها بستگی دارد.

قسمت آسیب‌دیده سر استخوان بازو و در بعضی روش‌ها سطح حفره مفصل برداشته و با قطعات مصنوعی جایگزین می‌شود.

در تعویض معکوس شانه، شکل طبیعی توپ و کاسه مفصل به شکل متفاوتی بازسازی می‌شود.

آرتروز شدید، بعضی شکستگی‌های پیچیده یا مشکلات شدید مفصل که به درمان‌های دیگر پاسخ نداده‌اند ممکن است از شرایط بررسی باشند.

در بیمار مناسب، هدف کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل است.

• عفونت، دررفتگی، آسیب عصبی، شکستگی اطراف پروتز و شل شدن قطعات در طول زمان از عوارض احتمالی هستند.

بررسی وضعیت عمومی بیمار قبل از عمل اهمیت دارد.

پس از جراحی، محافظت از مفصل و اجرای برنامه فیزیوتراپی مرحله‌ای برای بازگشت حرکت و قدرت انجام می‌شود.

در این جراحی، رباطی که سقف تونل کارپال را تشکیل می‌دهد آزاد می‌شود تا فشار روی عصب مدین کاهش پیدا کند.

عمل ممکن است به روش باز یا با تکنیک‌های کم‌تهاجمی انجام شود.

هدف در هر روش افزایش فضای تونل و کاهش فشار روی عصب است.

علائم شدید، ضعف عضلات، آسیب عصبی یا عدم پاسخ مناسب به درمان‌های غیرجراحی می‌تواند باعث مطرح شدن جراحی شود.

کاهش فشار عصب می‌تواند باعث کاهش گزگز و بی‌حسی و بهبود عملکرد دست شود.

• درد محل جراحی، عفونت، آسیب عصبی یا باقی ماندن بخشی از علائم ممکن است ایجاد شود.

حرکت انگشتان معمولاً بعد از جراحی تشویق می‌شود.

زمان بازگشت به فعالیت بر اساس نوع کار و روند بهبود متفاوت است.

در بعضی شکستگی‌ها برای نگه داشتن استخوان‌ها در موقعیت مناسب از وسایلی مانند پلاک، پیچ یا میله داخل استخوانی استفاده می‌شود.

ابتدا قطعات استخوان در وضعیت مناسب قرار می‌گیرند و سپس با وسیله مناسب ثابت می‌شوند.

انتخاب روش به محل و الگوی شکستگی بستگی دارد.

شکستگی‌های جابه‌جا شده، ناپایدار، داخل مفصلی یا بعضی شکستگی‌های باز ممکن است کاندید جراحی باشند.

هدف حفظ وضعیت مناسب استخوان و فراهم کردن شرایط مناسب برای جوش خوردن و بازگشت عملکرد است.

• عفونت، عدم جوش خوردن، جوش خوردن نامناسب، آسیب عصب یا مشکلات مربوط به وسایل تثبیت ممکن است رخ دهند.

میزان تحمل وزن و حرکت اندام بعد از عمل باید طبق نظر جراح باشد.

فیزیوتراپی نیز ممکن است برای بازگشت حرکت و قدرت لازم شود.