دکتر حیدرعلی داوری

فتق اینگوینال زمانی ایجاد می‌شود که بخشی از محتویات شکم از طریق مسیر بازی در ناحیه کشاله ران وارد کانال اینگوینال شود.

در کودکان، برخلاف بسیاری از فتق‌های بزرگسالان، مشکل معمولاً به ضعف عضلات ناشی از افزایش سن مربوط نیست و اغلب با باز ماندن مسیری که در دوران جنینی وجود داشته است ارتباط دارد.

فتق در پسران شایع‌تر است، اما در دختران نیز دیده می‌شود.

در دوران جنینی مسیری میان حفره شکم و کشاله ران وجود دارد که معمولاً پیش از تولد یا اندکی بعد بسته می‌شود.

اگر این مسیر باز باقی بماند، روده یا بافت‌های داخل شکم ممکن است وارد آن شوند و برجستگی کشاله ران ایجاد کنند.

نوزادان نارس بیشتر در معرض فتق اینگوینال قرار دارند.

• برجستگی در کشاله ران یا کیسه بیضه مهم‌ترین علامت است.
• این برجستگی ممکن است هنگام گریه، سرفه یا زور زدن واضح‌تر شود و زمانی که کودک آرام است کاهش پیدا کند.
• در دختران نیز ممکن است برجستگی در کشاله ران یا ناحیه لابیا دیده شود.
• اگر فتق گیر کند، برجستگی ممکن است دردناک، سفت و غیرقابل برگشت شود و کودک دچار بی‌قراری یا استفراغ شود.

فتق اینگوینال کودکان معمولاً به‌طور خودبه‌خودی بسته نمی‌شود و درمان اصلی آن جراحی است.

در جراحی، مسیر باز میان شکم و کانال اینگوینال بسته می‌شود.

عمل ممکن است با روش باز یا در بعضی بیماران با لاپاراسکوپی انجام شود.

روش مناسب به سن، شرایط کودک، یک‌طرفه یا دوطرفه بودن فتق و نظر جراح بستگی دارد.

مشاهده برجستگی مکرر در کشاله ران یا کیسه بیضه بهتر است توسط جراح کودکان بررسی شود.

اگر برجستگی ناگهان دردناک و غیرقابل برگشت شود یا کودک همراه آن استفراغ و بی‌قراری شدید داشته باشد، احتمال گیر افتادن فتق مطرح است و ارزیابی فوری اهمیت دارد.

روش مشخصی برای جلوگیری از ایجاد فتق مادرزادی وجود ندارد.

تشخیص و جراحی در زمان مناسب می‌تواند خطر گیر افتادن روده یا سایر محتویات داخل فتق را کاهش دهد.

هیدروسل به تجمع مایع در اطراف بیضه گفته می‌شود که باعث بزرگ‌تر شدن یک یا هر دو سمت کیسه بیضه می‌شود.

هیدروسل در نوزادان و شیرخواران نسبتاً شایع است و در بسیاری از موارد با همان مسیر جنینی مرتبط با فتق کشاله ران ارتباط دارد.

اگر ارتباط میان شکم و کیسه بیضه کاملاً بسته نشده باشد، مایع می‌تواند از حفره شکم وارد اطراف بیضه شود.

به این نوع هیدروسل، هیدروسل ارتباطی گفته می‌شود.

در نوع غیرارتباطی، مایع اطراف بیضه باقی می‌ماند اما ارتباط بازی با شکم وجود ندارد.

• تورم بدون درد کیسه بیضه شایع‌ترین علامت است.
• در هیدروسل ارتباطی، اندازه تورم ممکن است طی روز تغییر کند و هنگام فعالیت یا گریه بزرگ‌تر شود.

بسیاری از هیدروسل‌های نوزادی در ماه‌های ابتدایی زندگی کاهش پیدا می‌کنند و ممکن است فقط نیاز به پیگیری داشته باشند.

اگر هیدروسل پایدار بماند، اندازه آن تغییر واضح داشته باشد یا همراه با فتق باشد، جراحی ممکن است مطرح شود.

هر تورم جدید کیسه بیضه بهتر است ارزیابی شود؛ زیرا تنها با مشاهده ظاهری نمی‌توان همیشه هیدروسل را از فتق یا سایر مشکلات بیضه افتراق داد.

پیگیری وضعیت و توجه به تغییرات ناگهانی اندازه یا درد اهمیت دارد.

هیدروسل ساده معمولاً اورژانس نیست، اما تورم دردناک ناگهانی کیسه بیضه باید سریع بررسی شود.

بیضه‌ها در دوران جنینی در داخل شکم تشکیل می‌شوند و پیش از تولد به سمت کیسه بیضه حرکت می‌کنند.

اگر یک یا هر دو بیضه در زمان مورد انتظار داخل کیسه بیضه قرار نگرفته باشند، بیضه نزول‌نکرده یا Cryptorchidism مطرح می‌شود.

علت در همه کودکان مشخص نیست.

تولد زودرس یکی از عوامل مهم است، زیرا بخشی از فرایند نزول بیضه در هفته‌های پایانی بارداری اتفاق می‌افتد.

عوامل هورمونی و آناتومیک نیز می‌توانند نقش داشته باشند.

• معمولاً درد وجود ندارد.
• پزشک یا والدین ممکن است متوجه شوند یک سمت کیسه بیضه خالی‌تر یا کوچک‌تر است.
• گاهی بیضه در مسیر کشاله ران لمس می‌شود و در بعضی کودکان قابل لمس نیست.

اگر بیضه در ماه‌های ابتدایی زندگی پایین نیاید، جراحی برای قرار دادن آن داخل کیسه بیضه مطرح می‌شود.

این عمل ارکیوپکسی نام دارد.

انجام درمان در سن مناسب می‌تواند برای رشد و عملکرد آینده بیضه و امکان پیگیری آن اهمیت داشته باشد.

اگر بیضه پس از تولد در کیسه بیضه لمس نمی‌شود یا در معاینات بعدی همچنان پایین نیامده است، ارزیابی جراحی مناسب است.

خود بیماری قابل پیشگیری نیست، اما تشخیص و درمان به‌موقع اهمیت دارد.

هیپوسپادیاس یک ناهنجاری مادرزادی آلت تناسلی است که در آن محل خروج ادرار به‌جای نوک آلت، در قسمت پایین‌تر قرار دارد.

شدت بیماری می‌تواند بسیار متفاوت باشد.

در بعضی کودکان فقط محل مجرا کمی پایین‌تر است و در موارد شدیدتر ممکن است مجرا نزدیک کیسه بیضه قرار داشته باشد.

هیپوسپادیاس هنگام رشد دستگاه تناسلی در دوران جنینی ایجاد می‌شود.

عوامل ژنتیکی و هورمونی می‌توانند نقش داشته باشند، اما در بسیاری از کودکان علت مشخصی پیدا نمی‌شود.

• محل غیرطبیعی خروج ادرار مهم‌ترین علامت است.
• ممکن است پوست ختنه‌گاه به شکل کامل تشکیل نشده باشد و در بعضی کودکان انحنای رو به پایین آلت نیز وجود داشته باشد.
• شدت انحنا و محل مجرا در انتخاب درمان اهمیت دارند.

موارد بسیار خفیف ممکن است همیشه به جراحی نیاز نداشته باشند.

در سایر کودکان، جراحی برای انتقال دهانه مجرای ادرار، اصلاح انحنا و بازسازی ظاهر طبیعی‌تر آلت انجام می‌شود.

در موارد پیچیده ممکن است بیش از یک مرحله جراحی لازم باشد.

بهتر است پس از تشخیص در نوزادی، کودک برای تعیین شدت بیماری ارزیابی شود.

اگر احتمال هیپوسپادیاس وجود دارد، بهتر است پیش از ختنه درباره آن با پزشک مشورت شود؛ زیرا در برخی انواع ممکن است از پوست ختنه‌گاه برای بازسازی استفاده شود.

روش قطعی برای پیشگیری از بیماری وجود ندارد.

انتخاب روش مناسب جراحی و پیگیری پس از عمل برای بررسی جریان ادرار و روند ترمیم اهمیت دارد.

آپاندیسیت التهاب آپاندیس است و یکی از علل مهم درد شکم نیازمند جراحی در کودکان و نوجوانان محسوب می‌شود.

تشخیص در کودکان کوچک‌تر ممکن است دشوارتر باشد؛ زیرا همیشه نمی‌توانند محل یا نوع درد را دقیق توضیح دهند.

بسته شدن مجرای آپاندیس می‌تواند باعث تجمع ترشحات، رشد باکتری‌ها و التهاب شود.

در صورت ادامه التهاب، احتمال سوراخ شدن آپاندیس افزایش پیدا می‌کند.

• درد شکم که ممکن است ابتدا اطراف ناف شروع شود و سپس به قسمت پایین و راست شکم منتقل شود یکی از الگوهای شناخته‌شده است.
• بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ و تب نیز ممکن است وجود داشته باشند.
• همه کودکان الگوی کلاسیک علائم را ندارند.

در بسیاری از موارد جراحی برداشتن آپاندیس یا آپاندکتومی درمان اصلی است.

این جراحی اغلب به روش لاپاراسکوپی انجام می‌شود.

بر اساس وضعیت کودک و شدت بیماری، آنتی‌بیوتیک نیز بخشی از درمان است.

در بعضی شرایط خاص، انتخاب روش درمان ممکن است متفاوت باشد.

درد شکمی که در حال شدت گرفتن است، به‌ویژه همراه با تب، استفراغ یا حساسیت قابل‌توجه شکم، نیاز به ارزیابی دارد.

روش شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری از ایجاد آپاندیسیت وجود ندارد.

مراجعه به‌موقع در صورت علائم مشکوک می‌تواند احتمال تأخیر در درمان را کاهش دهد.

هیرشپرونگ یک بیماری مادرزادی روده است که در آن سلول‌های عصبی لازم برای حرکت طبیعی روده در بخشی از روده بزرگ وجود ندارند.

در نتیجه، مدفوع نمی‌تواند به‌راحتی از بخش درگیر عبور کند و انسداد یا یبوست شدید ایجاد می‌شود.

شدت بیماری به طول قسمتی از روده که فاقد سلول‌های عصبی است بستگی دارد.

در دوران جنینی سلول‌های عصبی باید در طول روده گسترش پیدا کنند.

در بیماری هیرشپرونگ این فرایند در بخشی از روده کامل نمی‌شود.

عوامل ژنتیکی می‌توانند نقش داشته باشند و بیماری در بعضی کودکان همراه با سندرم‌های ژنتیکی دیده می‌شود.

• در نوزاد ممکن است دفع مکونیوم با تأخیر انجام شود و شکم متورم شود.
• استفراغ، مشکل در تغذیه و علائم انسداد روده نیز ممکن است وجود داشته باشند.
• در کودکان بزرگ‌تر، یبوست شدید و طولانی‌مدت که به درمان‌های معمول پاسخ خوبی نمی‌دهد، نفخ شکم و رشد نامناسب می‌توانند مطرح‌کننده بیماری باشند.

تشخیص معمولاً با ترکیبی از معاینه، تصویربرداری، بعضی تست‌های عملکردی و نمونه‌برداری از رکتوم انجام می‌شود.

درمان اصلی جراحی است.

در عمل Pull-through، قسمت فاقد سلول عصبی برداشته یا کنار گذاشته می‌شود و روده سالم به بخش انتهایی دستگاه گوارش متصل می‌شود.

برخی کودکان پیچیده‌تر ممکن است ابتدا به استوما و در مرحله بعد به جراحی اصلی نیاز داشته باشند.

عدم دفع مناسب مدفوع در روزهای ابتدایی تولد، اتساع قابل‌توجه شکم یا یبوست بسیار شدید و مقاوم در کودک نیازمند بررسی است.

تب، اسهال بدبو و اتساع شکم در کودک مبتلا به هیرشپرونگ می‌تواند نشانه انتروکولیت باشد و نیاز به ارزیابی فوری دارد.

بیماری مادرزادی و غیرقابل پیشگیری است.

تشخیص مناسب و پیگیری پس از جراحی برای کنترل یبوست، مشکلات دفع و انتروکولیت اهمیت دارد.

ناهنجاری‌های آنورکتال گروهی از بیماری‌های مادرزادی هستند که در آن‌ها مقعد یا انتهای روده به شکل طبیعی تشکیل نشده است.

شدت بیماری می‌تواند از تغییر موقعیت محل مقعد تا بسته بودن کامل مسیر خروج مدفوع متفاوت باشد.

این مشکلات در زمان شکل‌گیری دستگاه گوارش و لگن جنین ایجاد می‌شوند.

در برخی کودکان ناهنجاری‌های دیگری در دستگاه ادراری، ستون فقرات، قلب یا سایر قسمت‌های بدن نیز همراه بیماری وجود دارند.

• در بعضی نوزادان هنگام معاینه اولیه مشخص می‌شود که سوراخ مقعد وجود ندارد یا در محل طبیعی قرار نگرفته است.
• گاهی مدفوع از مسیر غیرطبیعی خارج می‌شود.
• اتساع شکم و ناتوانی در دفع نیز ممکن است ایجاد شوند.

درمان بر اساس نوع و ارتفاع ناهنجاری متفاوت است.

برخی بیماران می‌توانند مستقیماً تحت جراحی اصلاحی قرار گیرند، در حالی که در موارد پیچیده ممکن است ابتدا کولوستومی ایجاد شود و جراحی اصلی در مرحله بعد انجام شود.

هدف درمان ایجاد مسیر مناسب برای دفع و تا حد امکان حفظ کنترل روده است.

بیشتر موارد مهم در بدو تولد شناسایی می‌شوند.

اگر والدین متوجه موقعیت غیرطبیعی مقعد، مشکل شدید در دفع یا خروج مدفوع از مسیر غیرعادی شوند، ارزیابی فوق‌تخصصی لازم است.

ناهنجاری مادرزادی قابل پیشگیری قطعی نیست.

درمان مناسب و پیگیری طولانی‌مدت برای مدیریت یبوست یا مشکلات کنترل مدفوع اهمیت دارد.

شکاف کام یک ناهنجاری مادرزادی است که در آن بخش‌هایی از سقف دهان در دوران جنینی به‌طور کامل به یکدیگر متصل نمی‌شوند.

شکاف ممکن است فقط کام نرم را درگیر کند یا بخش سخت کام نیز باز باشد.

بعضی کودکان هم‌زمان شکاف لب نیز دارند.

ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی می‌تواند در ایجاد شکاف‌های دهانی و صورتی نقش داشته باشد.

در بسیاری از کودکان یک علت مشخص و منفرد پیدا نمی‌شود.

مشکل در مکیدن و تغذیه در نوزادی، اختلالات گوش میانی و شنوایی و مشکلات گفتاری ممکن است ایجاد شوند.

به همین دلیل مراقبت از کودک معمولاً به همکاری چند تخصص نیاز دارد.

درمان اصلی شکاف کام جراحی است.

هدف، بازسازی سقف دهان و عضلات کام به شکلی است که شرایط مناسب‌تری برای گفتار و عملکرد طبیعی فراهم شود.

زمان جراحی بر اساس وضعیت کودک و برنامه تیم درمان تعیین می‌شود.

از زمان تشخیص بهتر است کودک توسط تیم تخصصی ارزیابی شود تا تغذیه، شنوایی و برنامه جراحی به‌صورت هماهنگ مدیریت شوند.

پیگیری گفتار و شنوایی اهمیت زیادی دارد.

اگر پس از جراحی صدای کودک همچنان بیش از حد تو دماغی باشد یا بین دهان و بینی مسیر غیرطبیعی ایجاد شده باشد، ارزیابی تکمیلی ممکن است لازم شود.

تنگی پیلور زمانی ایجاد می‌شود که عضله خروجی معده ضخیم شده و عبور غذا از معده به روده دشوار شود.

این بیماری معمولاً در هفته‌های ابتدایی زندگی ظاهر می‌شود.

علت دقیق همیشه مشخص نیست.

ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی احتمالاً نقش دارند.

• علامت شناخته‌شده، استفراغ جهنده پس از شیر خوردن است.
• نوزاد معمولاً پس از استفراغ دوباره گرسنه می‌شود.
• با ادامه بیماری ممکن است کاهش وزن، کم‌آبی و کاهش دفعات ادرار ایجاد شود.

ابتدا کم‌آبی و اختلالات الکترولیتی اصلاح می‌شوند.

سپس جراحی پیلورومیوتومی برای باز کردن مسیر خروجی معده انجام می‌شود.

استفراغ جهنده و مکرر، کاهش وزن یا علائم کم‌آبی نیازمند بررسی پزشکی هستند.

استفراغ سبزرنگ در نوزاد نیز یک علامت هشدار مهم است و باید فوراً ارزیابی شود.

راه قطعی شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری وجود ندارد.

تشخیص به‌موقع از بروز کم‌آبی شدید و اختلالات متابولیک جلوگیری می‌کند.

فتق ناف زمانی ایجاد می‌شود که حلقه ناف پس از تولد کاملاً بسته نشده باشد و بخشی از محتویات شکم هنگام گریه یا زور زدن به سمت ناف برجسته شود.

محل عبور بند ناف باید پس از تولد به‌تدریج بسته شود.

اگر این بسته شدن کامل نباشد، فتق ایجاد می‌شود.

• یک برجستگی نرم در ناف دیده می‌شود که هنگام گریه بزرگ‌تر می‌شود.
• بیشتر فتق‌های ناف کودکان بدون درد هستند.

بسیاری از فتق‌های کوچک ناف در سال‌های ابتدایی زندگی خودبه‌خود بسته می‌شوند و نیاز به جراحی فوری ندارند.

اگر فتق بزرگ یا پایدار باقی بماند یا عارضه ایجاد کند، ترمیم جراحی مطرح می‌شود.

وجود درد، سفت شدن ناگهانی برجستگی یا استفراغ همراه با فتق نیازمند ارزیابی سریع‌تر است.

روش شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری وجود ندارد.

بستن سکه یا اجسام دیگر روی ناف باعث بسته شدن فتق نمی‌شود و توصیه نمی‌شود.

در این عمل مسیر بازی که امکان ورود محتویات شکم به کشاله ران را ایجاد کرده است بسته می‌شود.

این عمل یکی از جراحی‌های رایج در جراحی اطفال است.

عمل می‌تواند با برش کوچک در کشاله ران یا با روش لاپاراسکوپی انجام شود.

در روش باز، کیسه فتق از ساختارهای اطراف جدا و مسیر آن بسته می‌شود.

در روش لاپاراسکوپی، جراح از طریق دوربین داخل شکم محل فتق را مشاهده و ترمیم می‌کند.

کودکانی که فتق اینگوینال آن‌ها تأیید شده است معمولاً برای جراحی ارزیابی می‌شوند؛ زیرا فتق مادرزادی برخلاف بعضی فتق‌های ناف معمولاً خودبه‌خود از بین نمی‌رود.

• با بستن مسیر فتق، خطر گیر افتادن روده یا سایر محتویات کاهش پیدا می‌کند.

• خونریزی، عفونت، عود فتق و آسیب به ساختارهای مجاور از عوارض احتمالی هستند، هرچند در بیشتر کودکان جراحی بدون مشکل جدی انجام می‌شود.

• رعایت زمان ناشتا بودن، اطلاع دادن بیماری‌های زمینه‌ای و مصرف داروها پیش از عمل اهمیت دارد.
• بعد از جراحی نیز مراقبت از زخم و رعایت توصیه‌های مربوط به فعالیت کودک ضروری است.

لاپاراسکوپی روشی است که با استفاده از دوربین و ابزارهای ظریف از طریق برش‌های کوچک شکم انجام می‌شود.

این روش در بعضی جراحی‌های کودکان می‌تواند جایگزین مناسبی برای جراحی باز باشد.

کودک تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد.

پس از ایجاد فضای مناسب در شکم، دوربین و ابزارهای جراحی از طریق برش‌های کوچک وارد می‌شوند.

فتق اینگوینال، آپاندیسیت، بعضی کیست‌ها و برخی جراحی‌های شکمی کودکان از مواردی هستند که ممکن است با این روش انجام شوند.

• برش کوچک‌تر، مشاهده مستقیم داخل شکم و در برخی اعمال بازگشت سریع‌تر به فعالیت از مزایای احتمالی هستند.

• خونریزی، عفونت و آسیب به احشای داخلی از عوارض احتمالی هستند.
• در صورت نیاز، ممکن است جراحی لاپاراسکوپی حین عمل به جراحی باز تبدیل شود.

• نوع فعالیت و رژیم غذایی پس از عمل به جراحی انجام‌شده بستگی دارد.
• تب، استفراغ مداوم، درد رو به افزایش یا قرمزی و ترشح زخم باید بررسی شوند.

ارکیوپکسی عملی است که در آن بیضه نزول‌نکرده به داخل کیسه بیضه منتقل و در محل مناسب ثابت می‌شود.

در بیضه قابل لمس، جراحی اغلب از طریق کشاله ران یا کیسه بیضه انجام می‌شود.

اگر بیضه قابل لمس نباشد، ممکن است لاپاراسکوپی برای پیدا کردن محل آن استفاده شود.

کودکانی که بیضه آن‌ها طی ماه‌های ابتدایی زندگی به‌طور خودبه‌خودی داخل کیسه بیضه قرار نگرفته است برای جراحی ارزیابی می‌شوند.

• قرار گرفتن بیضه در محل طبیعی‌تر امکان رشد، ارزیابی و پیگیری آسان‌تر آن را فراهم می‌کند.

• خونریزی، عفونت، آسیب عروقی بیضه یا بالا رفتن مجدد آن از عوارض احتمالی هستند.

• محافظت از محل عمل و مراجعه برای بررسی موقعیت و اندازه بیضه اهمیت دارد.

هدف جراحی اصلاح محل دهانه مجرای ادرار و در صورت وجود، اصلاح انحنای آلت است.

نوع عمل به محل دهانه مجرا، میزان انحنا و کیفیت بافت‌های اطراف بستگی دارد.

در بسیاری از موارد از بافت‌های خود آلت برای ساخت مسیر جدید مجرای ادرار استفاده می‌شود.

مواردی که انحنا یا محل مجرا می‌تواند بر جریان ادرار یا عملکرد آینده تأثیر بگذارد بیشتر به جراحی نیاز دارند.

• هدف بهبود مسیر ادرار، اصلاح انحنا و ایجاد ظاهر و عملکرد مناسب‌تر است.

• فیستول ادراری، تنگی مجرا یا باقی ماندن انحنا از عوارض احتمالی هستند و گاهی نیاز به جراحی مجدد وجود دارد.

• ممکن است برای مدتی سوند باقی بماند.
• مراقبت از پانسمان و مصرف داروها بر اساس دستور جراح اهمیت دارد.

درمان اصلی بیماری هیرشپرونگ خارج کردن یا عبور از بخش فاقد سلول عصبی و متصل کردن روده سالم به بخش انتهایی دستگاه گوارش است.

این جراحی معمولاً Pull-through نامیده می‌شود.

بسته به شرایط کودک، عمل می‌تواند از طریق مقعد، لاپاراسکوپی، جراحی باز یا ترکیبی از این روش‌ها انجام شود.

پس از تأیید تشخیص هیرشپرونگ، بیشتر بیماران برای درمان جراحی برنامه‌ریزی می‌شوند.

• هدف بازگرداندن مسیر مناسب دفع و رفع انسداد ناشی از بخش بیمار روده است.

• یبوست، مشکلات کنترل مدفوع، تنگی محل اتصال یا انتروکولیت ممکن است پس از عمل در برخی کودکان ادامه پیدا کنند.

• پیگیری وضعیت دفع، رشد کودک و توجه به علائم انتروکولیت اهمیت زیادی دارد.

این جراحی با هدف ایجاد مسیر مناسب برای دفع و قرار دادن انتهای روده در محل آناتومیک مناسب انجام می‌شود.

نوع جراحی به شکل ناهنجاری بستگی دارد.

در بعضی کودکان عمل اصلاحی مستقیماً انجام می‌شود و در برخی دیگر ابتدا استوما ایجاد می‌شود.

نوزادان و کودکانی که مقعد به‌طور طبیعی تشکیل نشده یا مسیر غیرطبیعی میان روده و دستگاه ادراری یا تناسلی دارند ممکن است نیازمند جراحی باشند.

• هدف ایجاد امکان دفع طبیعی‌تر و حفظ حداکثر عملکرد عضلات کنترل‌کننده مدفوع است.

• یبوست و مشکلات کنترل مدفوع از مسائل مهم بلندمدت هستند و بعضی کودکان نیاز به برنامه مدیریت روده دارند.

• پیگیری طولانی‌مدت رشد، دفع، کنترل مدفوع و سلامت دستگاه ادراری ممکن است لازم باشد.

در این جراحی شکاف موجود در سقف دهان بسته می‌شود و عضلات کام تا حد امکان در موقعیت مناسب بازسازی می‌شوند.

بافت‌های اطراف شکاف آزاد شده و برای ایجاد پوشش مناسب در چند لایه به یکدیگر متصل می‌شوند.

روش دقیق جراحی بر اساس نوع شکاف و رویکرد جراح متفاوت است.

کودکان مبتلا به شکاف کام معمولاً بر اساس سن، رشد و شرایط عمومی برای جراحی برنامه‌ریزی می‌شوند.

• بستن ارتباط دهان و بینی و فراهم کردن شرایط بهتر برای تغذیه و تکامل گفتار از اهداف اصلی هستند.

• باز شدن بخشی از محل ترمیم، ایجاد فیستول و باقی ماندن نارسایی ولوفارنژیال از مشکلات احتمالی هستند.

• تغذیه و مراقبت از محل جراحی باید بر اساس دستور تیم درمان انجام شود.
• ارزیابی گفتار و شنوایی نیز در سال‌های بعد اهمیت دارد.