دکتر علیرضا اسلام پور

در بسیاری از بیماران مبتلا به قوز قرنیه یا افرادی که احتمال ابتلا به آن وجود دارد، انجام جراحی‌های لیزری اصلاح عیوب انکساری می‌تواند نامناسب باشد.

به همین دلیل پیش از انجام لازک یا سایر روش‌های اصلاح عیوب انکساری، بررسی دقیق شکل و ضخامت قرنیه ضروری است.

مالش شدید و مکرر چشم می‌تواند به قرنیه آسیب وارد کند و در افراد مبتلا به قوز قرنیه یا افراد مستعد آن اهمیت بیشتری دارد.

بهتر است از مالیدن چشم خودداری شود و اگر خارش یا حساسیت چشم باعث تمایل به مالیدن چشم می‌شود، علت آن نیز بررسی و درمان شود.

قوز قرنیه بر اساس شدت و میزان پیشرفت بیماری، روش‌های درمانی متفاوتی دارد. هدف درمان می‌تواند کنترل پیشرفت بیماری، بهبود کیفیت دید و جلوگیری از آسیب بیشتر به قرنیه باشد.

روش مناسب درمان برای همه بیماران یکسان نیست و باید بر اساس وضعیت قرنیه انتخاب شود.

پیوند قرنیه معمولاً زمانی مطرح می‌شود که قرنیه به دلیل بیماری یا آسیب شدید، شفافیت یا عملکرد مناسب خود را از دست داده باشد و روش‌های دیگر نتوانند دید قابل قبولی ایجاد کنند.

نوع بیماری، میزان آسیب و وضعیت سایر قسمت‌های چشم در تصمیم‌گیری درباره پیوند اهمیت دارند.

خیر. بسیاری از بیماران مبتلا به قوز قرنیه هیچ‌گاه به پیوند قرنیه نیاز پیدا نمی‌کنند.

پیوند معمولاً در موارد پیشرفته بیماری یا زمانی مطرح می‌شود که آسیب قرنیه شدید باشد و روش‌های دیگر نتوانند عملکرد بینایی مناسبی ایجاد کنند.

بعد از پیوند قرنیه، استفاده منظم از قطره‌های تجویزشده و مراجعه برای معاینات دوره‌ای اهمیت زیادی دارد.

بیمار باید از وارد شدن ضربه به چشم و مالیدن آن خودداری کند و هرگونه کاهش دید، قرمزی، درد یا حساسیت غیرعادی به نور را جدی بگیرد و به پزشک اطلاع دهد.

نتیجه پیوند قرنیه به علت بیماری، وضعیت قرنیه، سلامت سایر قسمت‌های چشم و روند بهبود بیمار بستگی دارد.

هدف پیوند، جایگزین کردن قرنیه آسیب‌دیده با بافت سالم است، اما ممکن است بعد از عمل همچنان نیاز به عینک یا سایر روش‌های اصلاح بینایی وجود داشته باشد.

بله، مانند سایر پیوندهای بافتی، احتمال رد پیوند قرنیه وجود دارد؛ با این حال تشخیص زودهنگام علائم و استفاده منظم از داروهای تجویزشده اهمیت زیادی دارد.

کاهش دید، قرمزی، درد یا حساسیت به نور بعد از پیوند باید جدی گرفته شود و بیمار باید در صورت مشاهده این علائم سریعاً با پزشک خود تماس بگیرد.

قبل از جراحی لازک، وضعیت کلی چشم و قرنیه بررسی می‌شود. شماره چشم، ثبات عیب انکساری، ضخامت و شکل قرنیه و سلامت سطح چشم از عوامل مهم در ارزیابی بیمار هستند.

پس از بررسی‌های لازم مشخص می‌شود که آیا فرد کاندید مناسبی برای لازک است یا خیر.

در زمان جراحی از بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود، بنابراین معمولاً بیمار حین عمل درد قابل توجهی احساس نمی‌کند.

ممکن است در روزهای ابتدایی بعد از عمل، احساس سوزش، اشک‌ریزش، حساسیت به نور یا ناراحتی ایجاد شود که میزان آن به شرایط فرد و روند بهبود بستگی دارد.

استفاده منظم از قطره‌های تجویزشده، خودداری از مالیدن چشم و محافظت از چشم در برابر ضربه و آلودگی از مراقبت‌های مهم بعد از عمل هستند.

زمان بازگشت به فعالیت‌های مختلف باید مطابق توصیه چشم‌پزشک تعیین شود.

بهبود دید بعد از لازک معمولاً تدریجی‌تر از برخی روش‌های دیگر جراحی لیزری است و سرعت آن در افراد مختلف متفاوت است.

ممکن است در روزها و هفته‌های ابتدایی نوسان دید وجود داشته باشد و تثبیت نهایی بینایی به زمان نیاز داشته باشد.

در برخی افراد ممکن است مقداری از عیب انکساری باقی بماند یا در طول زمان دوباره ایجاد شود. میزان این تغییر به عواملی مانند شماره اولیه چشم، وضعیت قرنیه و تغییرات طبیعی چشم بستگی دارد.

به همین دلیل نمی‌توان نتیجه جراحی را برای همه افراد یکسان در نظر گرفت.

خیر. داشتن عینک به‌تنهایی معیار کافی برای انجام جراحی نیست.

قبل از لازک باید ضخامت و شکل قرنیه، سلامت چشم، شماره و ثبات عیب انکساری و شرایط سطح چشم بررسی شود.

آب مروارید یا کاتاراکت به کدر شدن عدسی طبیعی چشم گفته می‌شود. این بیماری معمولاً به‌تدریج باعث کاهش وضوح دید می‌شود و ممکن است با تاری دید، کاهش کیفیت دید در شب و افزایش حساسیت به نور همراه باشد.

آب مروارید با افزایش سن شایع‌تر است، اما همیشه محدود به سالمندان نیست. عوامل مختلفی مانند برخی بیماری‌ها، مصرف بعضی داروها، آسیب چشم و عوامل ژنتیکی نیز می‌توانند در ایجاد کاتاراکت نقش داشته باشند.

قطره‌های چشمی نمی‌توانند کدورت ایجادشده در عدسی را از بین ببرند. در صورتی که آب مروارید باعث اختلال قابل توجه در بینایی شود، جراحی آب مروارید روش اصلی درمان است.

صرفاً وجود آب مروارید به معنی ضرورت فوری جراحی نیست. زمانی که کدورت عدسی باعث کاهش قابل توجه دید و اختلال در فعالیت‌هایی مانند مطالعه، رانندگی یا انجام کارهای روزمره شود، جراحی می‌تواند مطرح شود.

بعد از جراحی باید قطره‌های تجویزشده طبق دستور پزشک مصرف شوند و از مالیدن یا وارد کردن فشار به چشم خودداری شود.

همچنین تا زمان بهبود کامل، رعایت توصیه‌های پزشک درباره فعالیت بدنی، شست‌وشوی صورت و محافظت از چشم اهمیت دارد.

خیر. افزایش فشار داخل چشم یکی از عوامل خطر مهم گلوکوم است، اما تشخیص گلوکوم فقط بر اساس عدد فشار چشم انجام نمی‌شود.

بررسی عصب بینایی، میدان بینایی و سایر یافته‌های معاینه چشم نیز در تشخیص اهمیت دارند.

گلوکوم معمولاً قابل کنترل است، اما آسیب ایجادشده به عصب بینایی ممکن است برگشت‌پذیر نباشد. به همین دلیل تشخیص زودهنگام و کنترل مناسب بیماری اهمیت زیادی دارد.

روش درمان به نوع و شدت گلوکوم و وضعیت چشم بیمار بستگی دارد.

مقداری ناراحتی و تغییرات موقت دید ممکن است بعد از بعضی جراحی‌های چشم طبیعی باشد، اما کاهش ناگهانی دید، درد شدید یا رو به افزایش، قرمزی شدید، ترشح غیرطبیعی یا حساسیت شدید به نور نیازمند بررسی سریع پزشکی است.